بورومینی، فرانچسکو (۱۵۹۹ـ۱۶۶۷): تفاوت میان نسخه‌ها

بورّومینی، فِرانْچِسْکو (۱۵۹۹ـ۱۶۶۷)(Borromini, Francesco)

(نام اصلی: فرانچسکو کاستلّی) معمار ایتالیایی، در شیوۀ باروک<ref>baroque

</ref> زادۀ سوئیس. یکی از دو معمار بسیار مهم رُم در قرن ۱۷ بود (برنینی<ref>Bernini </ref> رقیب اصلی‌اش به‌شمار می‌‌رفت). طرح‌های برنینی متکلف و نمایشی بودند، اما بورّومینی که شاگردِ او بود، تعبیری غیرمتعارف و بی‌پیرایه از زبان کلاسیک<ref>classical </ref> معماری را به‌کار می‌بست. نبوغ وی در کلیساهای جامع سان کارلو آله کواترو فونتانه<ref>San Carlo alle Quattro Fontane </ref> (۱۶۳۷ـ۱۶۴۱)، سنت ایوُ دِلا ساپی‌ینزا<ref>Sant’ Ivo della Sapienza </ref> (۱۶۴۰ـ۱۶۴۳) و کلیسای کوچک سان فیلیپو نری<ref>Oratory of San Filippo Neri </ref> (۱۶۳۸ـ۱۶۵۰) مشهود است. به‌سبب تلقّی زیرکانه و خلاف عرفش از فضا و نور شهرت یافت. طرح‌هایش به جای تناسبات انسانی، بیشتر بر اشکال هندسی مبتنی‌اند. بورّومینی نخست در میلان سنگ‌تراشی می‌کرد، و سپس در ۱۶۲۰ به رُم رفت. در ابتدا نزد کارلو مادرنو<ref>Carlo Maderno </ref> (۱۵۵۶ـ۱۶۲۹)، از خویشاوندان دور خود، در کلیسای سن‌پیِترو، و سپس به‌همراه برنینی روی کاخ باربرینی<ref>Palazzo Barberini </ref> کار کرد. پس از درگذشتِ مادرنو، کار نزد برنینی را پی گرفت، و سرانجام بزرگ‌ترین رقیب او شد. طرح بسیار بدیع بورّومینی برای نمای کلیسای جامع سان کارلو آله کواترو فونتانه (۱۶۶۵ـ۱۶۶۷)که گنبدی بیضی‌شکل داشت، او را در سراسر اروپا مشهور کرد. طرح‌های بعدی‌اش عبارت‌بودند از سانتا آگنس<ref>Santa Agnese </ref> در پیازا ناوُنا<ref>Piazza Navona </ref> (۱۶۵۳ـ۱۶۵۷) و نمای کالژیو دی پروپاگاندا فیده<ref>Collegio di Propaganda Fide</ref> (ح ۱۶۶۰)