استوالد، ویلهلم (۱۸۵۳ـ۱۹۳۳): تفاوت میان نسخه‌ها

|پست تخصصی =

|باشگاه =

</ref>. فرآیند استوالد<ref> Ostwald process </ref> (اکسیداسیون<ref>oxidation</ref> آمونیاک روی کاتالیزور پلاتین<ref> platinum  

</ref> برای تولید [[نیتریک، اسید|اسید نیتریک]]<ref>nitric acid </ref>) را عرضه کرد. تحقیقاتش در زمینۀ کاتالیست‌ها<ref>catalysts</ref> موجب شکل‌گیری صنعت پتروشیمی<ref> Petrochemical industry</ref> شد. جایزه نوبل شیمی ۱۹۰۹ به‌سبب تحقیق در زمینۀ کاتالیست‌ها، اصول تعادل، و سرعت‌های واکنش به او اعطا شد. در [[ریگا]]<ref> Riga</ref> زاده شد و در دانشگاه دورپات<ref> Dorpat </ref> (تارتو<ref>Tartu</ref>) در استونی درس خواند. از ۱۸۸۱ تا ۱۸۸۷، در ریگا و از ۱۸۸۷ تا ۱۹۰۶، در [[لایپزیگ]]<ref> Leipzig </ref> استاد بود. از ۱۸۹۸، مدیر مؤسسۀ فیزیوشیمی لایپزیگ<ref>Leipzig's Physiochemical Institute</ref> بود. در ۱۸۸۸، قانون رقّت استوالد<ref> ostwald dilution law </ref> را عرضه کرد که نسبت درجۀ تفکیک<ref>degree of dissociation </ref> یک [[الکترولیت]]<ref>electrolyte </ref>، α، را نسبت به غلظت<ref>concentration</ref> کلی آن، C، بر حسب مول بر لیتر (dm^۳) بیان می‌کند. این قانون چنین فرمول‌بندی می‌شود: (فرمول ۱)