براهنی، رضا: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش
جز (Amir صفحهٔ براهنی، رضا (تبریز ۱۳۱۴ش) را بدون برجایگذاشتن تغییرمسیر به براهنی، رضا (تبریز ۱۳۱۴-1401ش) منتقل کرد) |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۳۶: | خط ۳۶: | ||
نخستین مجموعۀ شعرش، ''آهوان باغ''، در ۱۳۴۱ش انتشار یافت. از آنپس مجموعۀ شعرها و متنهای انتقادی متعددی بهچاپ رساند، از آن شمارند: ''مصیبتی زیر آفتاب'' (تهران، ۱۳۴۹)؛ ''اسماعیل'' (تهران، ۱۳۶۶)؛ ''بیا کنار پنجره'' (تهران، ۱۳۶۷)؛ مجموعۀ شعر ''خطاب به پروانهها'' (۱۳۷۴ش) همراه با متنِ انتقادیِ ''چرا من دیگر شاعر نیمایی نیستم''؛ ''کیمیا و خاک'' (۱۳۶۴ش)؛ ''بحران رهبری نقد و انتقاد ادبی'' (۱۳۷۵ش). در سالهای پس از پیروزی انقلاب اسلامی، ضمن تشکیل کلاسهای داستاننویسی، چند رمان منتشر کرد؛ از آن شمارند: ''بعد از عروسی چه گذشت'' (تهران، ۱۳۶۱)؛ ''آواز کشتگان'' (۱۳۶۲ش)؛ ''[[رازهای سرزمین من]]'' (تهران، ۲ جلد، ۱۳۶۶ش)؛ ''آزاده خانم و نویسندهاش'' (۱۳۷۶ش). از آثار دیگرش: رمان ''روزگار دوزخی آقای ایاز'' در ۳ جلد (این کتاب در سالهای پیش از انقلاب چاپ و جمعآوری شد) و ''تاریخ مذکر''. براهنی در آثار اولیهاش، اعم از نقد و شعر و داستان، رویکردی اجتماعی دارد، اما در آخرینِ آنها به بازیهای زبانی و شگردهای پسامدرن گرویده است. وی از دهۀ 1360 با برگزاری کارگاههایی ادبی در زیرزمین خانهاش و ضمن طرح نظریههایی چون نظریۀ زبان، جریانی را در شعر ایران به راه انداخت که باعث شکلگیری جریانات ادبیای چون شعر دهۀ هفتاد، شعر پستمدرن و شعر زبانی شد. از شاگردان وی در این کارگاهها شاعران و داستاننویسانی چون [[شیوا ارسطویی]]، هوشیار انصاریفر، شمس آقاجانی، عباس حبیبی بدرآبادی، [[مهسا محبعلی]]، [[میرعلی نقی، سید علیرضا (تهران ۱۳۴۵ش)|سیدعلیرضا میرعلینقی]]، فریبا صدیقیم، ناهید توسلی، رؤیا تفتی، [[رزا جمالی]] و احمد نادعلی را میتوان نام برد. | نخستین مجموعۀ شعرش، ''آهوان باغ''، در ۱۳۴۱ش انتشار یافت. از آنپس مجموعۀ شعرها و متنهای انتقادی متعددی بهچاپ رساند، از آن شمارند: ''مصیبتی زیر آفتاب'' (تهران، ۱۳۴۹)؛ ''اسماعیل'' (تهران، ۱۳۶۶)؛ ''بیا کنار پنجره'' (تهران، ۱۳۶۷)؛ مجموعۀ شعر ''خطاب به پروانهها'' (۱۳۷۴ش) همراه با متنِ انتقادیِ ''چرا من دیگر شاعر نیمایی نیستم''؛ ''کیمیا و خاک'' (۱۳۶۴ش)؛ ''بحران رهبری نقد و انتقاد ادبی'' (۱۳۷۵ش). در سالهای پس از پیروزی انقلاب اسلامی، ضمن تشکیل کلاسهای داستاننویسی، چند رمان منتشر کرد؛ از آن شمارند: ''بعد از عروسی چه گذشت'' (تهران، ۱۳۶۱)؛ ''آواز کشتگان'' (۱۳۶۲ش)؛ ''[[رازهای سرزمین من]]'' (تهران، ۲ جلد، ۱۳۶۶ش)؛ ''آزاده خانم و نویسندهاش'' (۱۳۷۶ش). از آثار دیگرش: رمان ''روزگار دوزخی آقای ایاز'' در ۳ جلد (این کتاب در سالهای پیش از انقلاب چاپ و جمعآوری شد) و ''تاریخ مذکر''. براهنی در آثار اولیهاش، اعم از نقد و شعر و داستان، رویکردی اجتماعی دارد، اما در آخرینِ آنها به بازیهای زبانی و شگردهای پسامدرن گرویده است. وی از دهۀ 1360 با برگزاری کارگاههایی ادبی در زیرزمین خانهاش و ضمن طرح نظریههایی چون نظریۀ زبان، جریانی را در شعر ایران به راه انداخت که باعث شکلگیری جریانات ادبیای چون شعر دهۀ هفتاد، شعر پستمدرن و شعر زبانی شد. از شاگردان وی در این کارگاهها شاعران و داستاننویسانی چون [[شیوا ارسطویی]]، هوشیار انصاریفر، شمس آقاجانی، عباس حبیبی بدرآبادی، [[مهسا محبعلی]]، [[میرعلی نقی، سید علیرضا (تهران ۱۳۴۵ش)|سیدعلیرضا میرعلینقی]]، فریبا صدیقیم، ناهید توسلی، رؤیا تفتی، [[رزا جمالی]] و احمد نادعلی را میتوان نام برد. | ||
براهنی در دهۀ ۱۳۷۰ به کانادا مهاجرت کرد. وی سالیان درازی را در اواخر حیاتش به دلیل ابتلا به آلزایمر فعالیت ادبی نداشت. | براهنی در دهۀ ۱۳۷۰ به کانادا مهاجرت کرد. وی سالیان درازی را در اواخر حیاتش به دلیل ابتلا به آلزایمر فعالیت ادبی نداشت و جز چند مصاحبۀ شفاهی با نشریات و رسانههای داخلی و خارجی تا پیش از سال 1395ش، از میانۀ دهۀ 1380 به بعد فعالیت قلمیای نداشت. | ||
---- | ---- | ||
| خط ۴۵: | خط ۴۵: | ||
<!--12168000--> | <!--12168000--> | ||
[[Category:ادبیات فارسی]] | |||
[[Category:ادبیات معاصر - اشخاص]] | |||
[[Category:زبان شناسی و ترجمه]] | |||
[[Category:مترجمان]] | |||