صدرالدین ابومحمد موسی تنکابنی: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
صدرالدین ابومحمد موسی تنکابنی (سلیمانآباد 1274- تنکابن 1351ق) | {{جعبه زندگینامه | ||
|عنوان = | |||
|نام =صدرالدین ابومحمد موسی تنکابنی | |||
|نام دیگر= | |||
|نام اصلی= | |||
|نام مستعار=پزشک تنکابنی | |||
|لقب= | |||
|زادروز=سلیمانآباد 1274ق | |||
|تاریخ مرگ=تنکابن 1351ق | |||
|دوره زندگی= | |||
|ملیت=ایرانی | |||
|محل زندگی= | |||
|تحصیلات و محل تحصیل= | |||
| شغل و تخصص اصلی =طبیب | |||
|سبک = | |||
|مکتب = | |||
|جوایز و افتخارات = | |||
|آثار =معالجۀ امراض اطفال؛ جامعالمجربات و جنگالمجربات؛ مراثی حضرت امام حسین سیدالشهداء؛ تعليقاتی بر الفاخر فی الطب محمد بن زکریا رازی؛ حاشیه بر کتاب قانونچه؛ حاشیه بر قانون ابوعلی سینا | |||
|خویشاوندان سرشناس = | |||
|گروه مقاله =پزشکی | |||
|دوره = | |||
|فعالیت های مهم = | |||
|رشته = | |||
|پست تخصصی = | |||
|باشگاه = | |||
}}صدرالدین ابومحمد موسی تنکابنی (سلیمانآباد 1274- تنکابن 1351ق) | |||
(ملقب به پزشک تنکابنی) طبیب و شاعر ایرانی. پدرش، میرزا محمد، مؤلف قصصالعلما و از علمای پرآوازۀ غرب مازندران بود و نیاکانش به کار طبابت میپرداختند. موسی در زادگاهش رشد و نمو کرد. سپس در دورۀ [[ناصرالدین شاه قاجار]] به تهران عزیمت کرد و ده سال دانش پزشکی آموخت و نزد میرزا حسین زرندی حکیم توپخانه، میرزا عبدالکریم تهرانی معتمدالحكما، میرزا عبدالباقی رزاقی، میرزا عبدالکریم (معروف به حکیم مرکبی)، میرزا عبدالمطلب کاشانی، میرزا محمد قاسانی و میر سیدعلی شمسالمعالی شاگردی کرد و در طبابت مهارت یافت. پس از آن هفت سال از میرزا عبدالوهاب زرندی و میرزا محمد (معروف به حکیم کولیج) روش نسخهنویسی را براساس علم داروشناسی<ref>Pharmacologie</ref> فراگرفت و به مدت یک سال در تهران به کار پزشکی پرداخت. صدرالدین ابومحمد ادیبی خوشخط بود و در نوشتن خط نستعلیق مهارت داشت. موضوع بیشتر شعرهایش دینی است. پیکر او را در کنار گور پدرش در سلیمانآباد تنکابن به خاک سپردند. | (ملقب به پزشک تنکابنی) طبیب و شاعر ایرانی دورۀ قاجار و پهلوی اول. پدرش، میرزا محمد، مؤلف قصصالعلما و از علمای پرآوازۀ غرب مازندران بود و نیاکانش به کار طبابت میپرداختند. موسی در زادگاهش رشد و نمو کرد. سپس در دورۀ [[ناصرالدین شاه قاجار]] به تهران عزیمت کرد و ده سال دانش پزشکی آموخت و نزد میرزا حسین زرندی حکیم توپخانه، میرزا عبدالکریم تهرانی معتمدالحكما، میرزا عبدالباقی رزاقی، میرزا عبدالکریم (معروف به حکیم مرکبی)، میرزا عبدالمطلب کاشانی، میرزا محمد قاسانی و میر سیدعلی شمسالمعالی شاگردی کرد و در طبابت مهارت یافت. پس از آن هفت سال از میرزا عبدالوهاب زرندی و میرزا محمد (معروف به حکیم کولیج) روش نسخهنویسی را براساس علم داروشناسی<ref>Pharmacologie</ref> فراگرفت و به مدت یک سال در تهران به کار پزشکی پرداخت. صدرالدین ابومحمد ادیبی خوشخط بود و در نوشتن خط نستعلیق مهارت داشت. موضوع بیشتر شعرهایش دینی است. پیکر او را در کنار گور پدرش در سلیمانآباد تنکابن به خاک سپردند. | ||