اویکن، رودولف (۱۸۴۶ـ۱۹۲۶): تفاوت میان نسخه‌ها

اویْکِن، رودولف (۱۸۴۶ـ۱۹۲۶)(Eucken, Rudolf)<br/> {{جعبه زندگینامه

}}[[File:11655500.jpg|thumb|اويْکِن، رودولف]]

فیلسوف و نویسندۀ آلمانی و برندۀ جایزۀ نوبل ادبیات در ۱۹۰۸. واضع فلسفه‌ای موسوم به «عمل‌گرایی اخلاقی<ref>ethical activism</ref>» بود؛ به‌موجب این فلسفه فرد، که متشکّل از روح و جسم است، بنابر اخلاق مکلّف است غرایز طبیعی خود را برای نیل به حیات معنوی مهار کند. به این منظور، هر انسانی باید خواست‌ها و دریافت‌های شهودی و حسّی خویش را تفسیر کند. اویکن بر این اساس بین روح و حواس انسان تمایز قائل می‌شود، درعین حال روح را در حکم ادراکی تلقّی می‌کند که تفسیرپذیر است. اویکن در آثارش به‌جای مذهب رسمی تاریخ و تجربۀ انسانی را لازمۀ دست‌یابی به حیات معنوی می‌داند. در آثارش، که انتقادی و نیز ایدالیستی است، از تاریخ، فلسفه، مذهب، و سیاست بهره می‌گیرد. برخی از آثار او عبارت‌اند از ''مسئلۀ حیات بشر از نظر متفکران بزرگ از افلاطون تا امروز<ref>''Die Lebensanschauungen der grosser Denker''</ref>'' (۱۸۹۰)،‌ ''حقیقت مذهب<ref>''Der Wahrheitsgehalt der Religion''</ref>'' (۱۹۰۱)، ''معنا و ارزش زندگی<ref>''Der Sinn und Wert des Lebens''</ref>'' (۱۹۰۸)، و ''تحلیلی بر سوسیالیسم<ref>''Der Sozialismus und seine Lebensgestaltung''</ref>'' (۱۹۲۰). در کتاب اخیر، نظام سیاسی سوسیالیسم را مردود و محدودکنندۀ آزادیِ طبیعی، روحی، و فرهنگیِ انسان می‌داند. اویکن برای عرضۀ این فلسفۀ قوی و انسانی برندۀ جایزۀ نوبل شد. آثار دیگر او عبارت‌اند از ''جریان‌های معنوی امروز<ref>''Geistige Strömungen der Gegenwart'' </ref>'' (۱۸۷۸) و''تاریخ اصطلاحات فلسفی<ref>''Geschichte der Philosophichen Terminologie''</ref>'' (۱۸۱۲). در دانشگاه‌های گوتینگن<ref>Göttingen </ref>، و برلین و نزد اساتیدی چون ردولف هرمان لُتسه<ref>Rudolf Hermann Lotze</ref> و فریدریش آدولف ترندلنبرک<ref>Friedrich Adolf Trendelenburg</ref>، فلسفه را فراگرفت. در فلسفۀ ارسطو و فلسفۀ متأخر تخصص یافت و استاد دانشگاه‌های بازل<ref>Basel </ref>، سوئیس (۱۸۷۱ـ۱۸۷۴) و ینا<ref>Jena</ref>ی آلمان (۱۸۷۴ـ۱۹۲۰) بود.<br/> <!--11655500-->