پرکینز، آنتونی (۱۹۳۲ـ۱۹۹۲): تفاوت میان نسخه‌ها

</ref> روان‌پریش و پایبند مادر را در فیلم ''بیمار روانی''<ref>''Psycho''</ref> (۱۹۶۰)، ساختۀ [[هیچکاک، آلفرد (۱۸۹۹ـ۱۹۸۰)|آلفرد هیچکاک]]<ref> Alfred Hitchcock </ref>، و ''بیمار روانی ۲ (روح ۲)''<ref>''Psycho II'' </ref> (۱۹۸۲) و نیز نقش‌های محجوب ولی هوشمندانه را در ''ترغیب دوستانه''<ref>''Friendly Persuasion'' </ref> (۱۹۵۶)، ''محاکمه''<ref>''The Trial'' </ref> (۱۹۶۲)، و ''قتل‌های شامپاین''<ref>''The Champagne Murders'' </ref> (۱۹۶۷) ایفا کرد. به‌علاوه، بر صحنۀ تئاتر در [[لندن (انگلستان)|لندن]] و [[نیویورک]] ظاهر شد. آنتونی پرکینز در نیویورک به‌دنیا آمد. پدرش، آزگود پرکینز<ref>Osgood Perkins </ref>، بازیگر شخصیت‌پرداز<ref>character actor </ref>، بود. بازیگری را از ۱۵سالگی آغاز کرد و در ۱۹۵۳ در نخستین فیلمش، ''زن بازیگر''<ref>''The Actress''</ref>، نقش‌‌آفرینی کرد. سپس بر صحنۀ تئاتر [[برادوی]]<ref> Broadway </ref> به بازی پرداخت و برای بازی در دومین فیلمش، ''ترغیب دوستانه''، نامزد دریافت جایزۀ اسکار شد. پس از ''بیمار روانی'' به اروپا رفت و در دهۀ ۱۹۶۰ در فیلم‌های گوناگونی ایفای نقش کرد که شمار اندکی از این فیلم‌ها با استقبال منتقدان و موفقیت تجاری روبه‌رو شد. سپس به امریکا بازگشت و در نقش شخصیت‌هایی که اغلب رگه‌های مذهبی داشتند، خوش درخشید، ازجمله نقش کشیش ارتش در ''کَچ ۲۲''‌<ref>''Catch 22'' </ref> (۱۹۷۰)، مبلّغ قلابی در ''زندگی و دورانِ قاضی روی بین''<ref>''The Life and Times of Judge Roy Bean'' </ref> (۱۹۷۳)، و کشیش بنیادگرای دیوانه در ''جنایت‌های شهوت''<ref>''Crimes of Passion''</ref> (۱۹۸۴). پرکینز بیش از هر چیز با نقش نورمن بیتس شناخته شده است، مردی روان‌پریش که مشتری‌های زن را می‌کشد و خود را به‌شکل مادرش درمی‌آورد که سال‌ها پیش او را به قتل رسانده است،. روان‌رنجوری و ابهامی که پرکینز به این نقش بخشیده و تقریباً همدلی تماشاگر را ‌برمی‌انگیزد، سهم بسزایی در موفقیت این فیلم داشته است. پس از۲۰ سال در دو دنباله‌ای که در ۱۹۸۳ و ۱۹۸۶ بر این فیلم ساخته شد، باز همین نقش را ایفا کرد. کارگردانی فیلم آخر را پرکینز انجام داد.

<br /> <!--13097800-->