Automoderated users، رباتها، دیوانسالاران، checkuser، مدیران رابط کاربری، moderation، Moderators، پنهانگران، مدیران، userexport، سرویراستار
۴۷٬۸۴۷
ویرایش
سبک هندی: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش
Mohammadi2 (بحث | مشارکتها) بدون خلاصۀ ویرایش |
Mohammadi3 (بحث | مشارکتها) بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| (یک نسخهٔ میانیِ ایجادشده توسط همین کاربر نشان داده نشد) | |||
| خط ۵: | خط ۵: | ||
از دورههای شعر فارسی. در تاریخ شعر فارسی دری به مجموعه خصوصیاتی اطلاق میشود که در شعر اکثر شاعران فارسیزبان [[ایران]] و [[هند]] و [[آسیای صغیر]] ([[ارمنستان]] و [[ترکیه|ترکیۀ]] کنونی) از اوایل قرن دهم تا اواسط قرن دوازدهم هجری (تقريباً همزمان با دوران حکومت [[صفویه]]) رواج داشته است. ریشۀ بسیاری از خصوصیات این سبک را در شعر بعضی از شاعران قرن هشتم و نهم، از جمله [[بابا فغانی|بابا فغانی شیرازی]] میتوان یافت. بهتدریج این ویژگیها تحول یافت و در قرن یازدهم و دوازدهم، بهخصوص در شعر شاعران فارسیزبانی که در هند میزیستند، به شکل افراطی درآمد که نتیجۀ طبیعی رشد شعر فارسی در محیط هندوستان و فضایی جدا از فضای اصلی آن بود. | از دورههای شعر فارسی. در تاریخ شعر فارسی دری به مجموعه خصوصیاتی اطلاق میشود که در شعر اکثر شاعران فارسیزبان [[ایران]] و [[هند]] و [[آسیای صغیر]] ([[ارمنستان]] و [[ترکیه|ترکیۀ]] کنونی) از اوایل قرن دهم تا اواسط قرن دوازدهم هجری (تقريباً همزمان با دوران حکومت [[صفویه]]) رواج داشته است. ریشۀ بسیاری از خصوصیات این سبک را در شعر بعضی از شاعران قرن هشتم و نهم، از جمله [[بابا فغانی|بابا فغانی شیرازی]] میتوان یافت. بهتدریج این ویژگیها تحول یافت و در قرن یازدهم و دوازدهم، بهخصوص در شعر شاعران فارسیزبانی که در هند میزیستند، به شکل افراطی درآمد که نتیجۀ طبیعی رشد شعر فارسی در محیط هندوستان و فضایی جدا از فضای اصلی آن بود. | ||
معروفترین شاعران سبک هندی در مراحل آغازی عبارتند از: [[بابا فغانی|بابا فغانی شیرازی]] و [[نظیری نیشابوری، محمدحسین ( ـ۱۰۲۱/۱۰۲۳ق)|نظیری نیشابوری]] و در مراحل بعد [[عرفی شیرازی، محمد (شیراز ۹۶۳ـ لاهور ۹۹۹ق)|عرفی شیرازی]]، [[طالب آملی، محمد (ح ۹۸۷ـ۱۰۳۵ق)|طالب آملی]]، [[ | معروفترین شاعران سبک هندی در مراحل آغازی عبارتند از: [[بابا فغانی|بابا فغانی شیرازی]] و [[نظیری نیشابوری، محمدحسین ( ـ۱۰۲۱/۱۰۲۳ق)|نظیری نیشابوری]] و در مراحل بعد [[عرفی شیرازی، محمد (شیراز ۹۶۳ـ لاهور ۹۹۹ق)|عرفی شیرازی]]، [[طالب آملی، محمد (ح ۹۸۷ـ۱۰۳۵ق)|طالب آملی]]، [[صائب تبریزی، محمدعلی|صائب تبریزی]]، [[کلیم کاشانی، ابوطالب ( ـ کشمیر ۱۰۶۱ق)|کلیم کاشانی]] و [[بیدل دهلوی، عبدالقادر (عظیم آباد ۱۰۵۴ـ دهلی ۱۱۳۳ق)|بیدل دهلوی]]. سبک هندی بهتدريج بر اثر مبالغه و افراط شاعران، به انحطاط گرایید و باعث رکود و تنزل شعر فارسی شد. در اواخر قرن دوازدهم، [[نهضت بازگشت ادبی]]، به عنوان عکسالعملی برای تجدید حیات شعر فارسی به وجود آمد. اما نفوذ سبک هندی در شعر فارسی رایج در هند و پاکستان و تاجیکستان و افغانستان تا دوران اخیر ادامه یافته است. | ||
هرچند بسیاری از شاعران سبک هندی، به تقلید از [[نظامی گنجوی، ابومحمد الیاس (گنجه ح ۵۳۵ـ۶۱۴ق)|نظامی گنجوی]] و [[امیرخسرو دهلوی]] دست به سرودن [[منظومه (ادبیات)|منظومه]]<nowiki/>های داستانی و مذهبی و تاریخی و عاشقانه زدهاند، اما خصوصیت این سبک بیشتر در [[غزل (ادبیات)|غزل]] نمایان میشود که از میان قالبهای شعر سنتی فارسی بیش از همه مورد علاقۀ شاعران پیرو این سبک بوده است. | هرچند بسیاری از شاعران سبک هندی، به تقلید از [[نظامی گنجوی، ابومحمد الیاس (گنجه ح ۵۳۵ـ۶۱۴ق)|نظامی گنجوی]] و [[امیرخسرو دهلوی]] دست به سرودن [[منظومه (ادبیات)|منظومه]]<nowiki/>های داستانی و مذهبی و تاریخی و عاشقانه زدهاند، اما خصوصیت این سبک بیشتر در [[غزل (ادبیات)|غزل]] نمایان میشود که از میان قالبهای شعر سنتی فارسی بیش از همه مورد علاقۀ شاعران پیرو این سبک بوده است. | ||
| خط ۱۲: | خط ۱۲: | ||
'''تقسیمبندی جغرافیایی''' | '''تقسیمبندی جغرافیایی''' | ||
حوزۀ گسترش سبک هندی، چه از نظر زمان و چه از نظر مکان، بسیار طولانی و وسیع بود؛ به همین علت طبیعتاً در آنچه به طور کلی سبک هندی نام گرفته، تنوعهایی به وجود آمده است. به طوری که با وجود خصوصیتهای مشترک، سبک شعر شاعرانی که در ایران میزیستند با شعر شاعرانی که در هند ظهور کردند، تفاوتهای بسیاری یافته است. برخی سبک رایج در بین شاعران ایرانی این دوره را «سبک صفوی» نامیدهاند و عنوان سبک هندی را تنها در مورد شعر شاعرانی به کار بردهاند که طی آن دوره در هندوستان ظهور کردهاند و به علت محیط فرهنگی هندوستان و غیربومی بودن زبان فارسی در آن دیار، در شعرشان شیوهای مشخص به وجود آمده است. در تقسیمبندی دیگر، کلاً سبک شعر این دوره سبک صفوی نامگذاری شده و برای آن دو شاخه با عناوین «سبک صفوی ایرانی یا اصفهانی» و «سبک صفوی هندی» قائل شدهاند. در سبک صفوی هندی، به علت محیط فرهنگی هندوستان و غیربومی بودن زبان فارسی در آن سامان، شعر زبانی نارساتر و پیچیدهتر دارد که اغلب با لغزشهایی از نظر دستور زبان و گاه سستی کلام، همراه است. در این شاخه، کلیۀ اختصاصات سبک هندی به صورتی افراطی و مبالغهآمیز بروز میکند و فراوانی استفاده از تصویرهای [[پارادوکس|پارادوکسی]] و [[حس آمیزی|حسآمیزی]] دو خصوصیتی است که آن را از شاخۀ دیگر تمایز میبخشد. شعر [[بیدل دهلوی، عبدالقادر (عظیم آباد ۱۰۵۴ـ دهلی ۱۱۳۳ق)|میرزا عبدالقادر بیدل دهلوی]] نمونۀ مشخص این شاخه است. همچنانکه | حوزۀ گسترش سبک هندی، چه از نظر زمان و چه از نظر مکان، بسیار طولانی و وسیع بود؛ به همین علت طبیعتاً در آنچه به طور کلی سبک هندی نام گرفته، تنوعهایی به وجود آمده است. به طوری که با وجود خصوصیتهای مشترک، سبک شعر شاعرانی که در ایران میزیستند با شعر شاعرانی که در هند ظهور کردند، تفاوتهای بسیاری یافته است. برخی سبک رایج در بین شاعران ایرانی این دوره را «سبک صفوی» نامیدهاند و عنوان سبک هندی را تنها در مورد شعر شاعرانی به کار بردهاند که طی آن دوره در هندوستان ظهور کردهاند و به علت محیط فرهنگی هندوستان و غیربومی بودن زبان فارسی در آن دیار، در شعرشان شیوهای مشخص به وجود آمده است. در تقسیمبندی دیگر، کلاً سبک شعر این دوره سبک صفوی نامگذاری شده و برای آن دو شاخه با عناوین «سبک صفوی ایرانی یا اصفهانی» و «سبک صفوی هندی» قائل شدهاند. در سبک صفوی هندی، به علت محیط فرهنگی هندوستان و غیربومی بودن زبان فارسی در آن سامان، شعر زبانی نارساتر و پیچیدهتر دارد که اغلب با لغزشهایی از نظر دستور زبان و گاه سستی کلام، همراه است. در این شاخه، کلیۀ اختصاصات سبک هندی به صورتی افراطی و مبالغهآمیز بروز میکند و فراوانی استفاده از تصویرهای [[پارادوکس|پارادوکسی]] و [[حس آمیزی|حسآمیزی]] دو خصوصیتی است که آن را از شاخۀ دیگر تمایز میبخشد. شعر [[بیدل دهلوی، عبدالقادر (عظیم آباد ۱۰۵۴ـ دهلی ۱۱۳۳ق)|میرزا عبدالقادر بیدل دهلوی]] نمونۀ مشخص این شاخه است. همچنانکه محمدعلى صائب تبریزی با زبان ساده و روشن و بهکارگیری [[تمثیل]] و اسلوب معادله در اشعار خود، نمونۀ بارز شاخۀ ایرانی سبک صفوی محسوب میشود. | ||