پرش به محتوا

باشت، شهرستان: تفاوت میان نسخه‌ها

بدون خلاصۀ ویرایش
بدون خلاصۀ ویرایش
بدون خلاصۀ ویرایش
خط ۳: خط ۳:
واقع در نواحی جنوبی [[کهگیلویه و بویراحمد، استان|استان کهگیلویه و بویراحمد]]، مشتمل بر بخش‌ مرکزی و بخش بوستان با مرکزیت اداری [[باشت|شهر باشت]]. براساس سرشماری سراسری سال 1395ش، جمعیت این شهرستان 21,690نفر است؛ برپایۀ اطلاعات مرکز آمار ایران، از این رقم حدود 50.5درصد روستانشین و حدود 49.5درصد شهرنشینند. این شهرستان، شامل چهار دهستان به نام‌های سراب بیز<ref>Sarab Biz</ref>، بابویی<ref>Babuyi</ref>، تلخاب و کوهمره خامی<ref>Kuh Mareh Khami</ref>، و دو شهر به نام باشت و بوستان (تأسیسِ اسفند 1397ش) می‌شود. شهرستان باشت از شمال با شهرستان چرام، از غرب و جنوب غربی با [[گچساران، شهرستان|شهرستان گچساران]]، از جنوب با [[ممسنی، شهرستان|شهرستان ممسنی]] [[فارس، استان|استان فارس]] و از شرق با شهرستان رستم استان فارس محدود می‌شود. پس از ایجاد استان کهگیلویه و بویراحمد در سال 1344ش، بخش باشت به تابعیت [[کهگیلویه، شهرستان|شهرستان کهگیلویه]] درآمد و تا اواسط سال 1369ش جزو شهرستان مذکور بود. در نیمۀ دوم سال 1369ش این بخش با تصویب هیأت دولت به شهرستان گچساران ملحق شد و نهایتاً براساس تصویب‌نامۀ هیأت دولت در جلسۀ ۱۶ خرداد ۱۳۸۹ش، با انتزاع این بخش از گچساران، به شهرستان ارتقاء یافت.
واقع در نواحی جنوبی [[کهگیلویه و بویراحمد، استان|استان کهگیلویه و بویراحمد]]، مشتمل بر بخش‌ مرکزی و بخش بوستان با مرکزیت اداری [[باشت|شهر باشت]]. براساس سرشماری سراسری سال 1395ش، جمعیت این شهرستان 21,690نفر است؛ برپایۀ اطلاعات مرکز آمار ایران، از این رقم حدود 50.5درصد روستانشین و حدود 49.5درصد شهرنشینند. این شهرستان، شامل چهار دهستان به نام‌های سراب بیز<ref>Sarab Biz</ref>، بابویی<ref>Babuyi</ref>، تلخاب و کوهمره خامی<ref>Kuh Mareh Khami</ref>، و دو شهر به نام باشت و بوستان (تأسیسِ اسفند 1397ش) می‌شود. شهرستان باشت از شمال با شهرستان چرام، از غرب و جنوب غربی با [[گچساران، شهرستان|شهرستان گچساران]]، از جنوب با [[ممسنی، شهرستان|شهرستان ممسنی]] [[فارس، استان|استان فارس]] و از شرق با شهرستان رستم استان فارس محدود می‌شود. پس از ایجاد استان کهگیلویه و بویراحمد در سال 1344ش، بخش باشت به تابعیت [[کهگیلویه، شهرستان|شهرستان کهگیلویه]] درآمد و تا اواسط سال 1369ش جزو شهرستان مذکور بود. در نیمۀ دوم سال 1369ش این بخش با تصویب هیأت دولت به شهرستان گچساران ملحق شد و نهایتاً براساس تصویب‌نامۀ هیأت دولت در جلسۀ ۱۶ خرداد ۱۳۸۹ش، با انتزاع این بخش از گچساران، به شهرستان ارتقاء یافت.


آبادی‌های این شهرستان در دامنه‌های بخشی از [[زاگرس، کوهستان|رشته‌کوه‌ زاگرس]] (موسوم به کوهستان گیلویه‌) و دشت‌های سرسبز بنا شده‌اند. متوسط ارتفاع شهرستان از سطح دریا 763متر و آب‌ و هوای آن در نواحی کوهستانی معتدل و نیمه‌مرطوب و در مناطق پست (نواحی جنوبی) گرم و خشک است. مهم‌ترین رود این شهرستان پریاب (پیرآب) است که به سمت جنوب و شهرستان ممسنی جریان دارد. شغل عمدۀ مردم این شهرستان کشاورزی و دامداری است و پرورش زنبور عسل نیز در آنجا رونق دارد.  
آبادی‌های این شهرستان در دامنه‌های بخشی از [[زاگرس، کوهستان|رشته‌کوه‌ زاگرس]] (موسوم به کوهستان گیلویه‌) و دشت‌های سرسبز بنا شده‌اند. متوسط ارتفاع شهرستان از سطح دریا 763متر و آب‌ و هوای آن در نواحی کوهستانی معتدل و نیمه‌مرطوب و در مناطق پست (نواحی جنوبی) گرم و خشک است. مهم‌ترین رود این شهرستان پریاب (پیرآب) است که به سمت جنوب و شهرستان ممسنی جریان دارد. شغل عمدۀ مردم این شهرستان کشاورزی و دامداری است و پرورش زنبور عسل نیز در آنجا رونق دارد. بیشتر مردم این شهرستان از عشایر لرزبان بابویی (در گویش محلی: باوی) و شیعۀ دوازده‌امامی‌اند. بخشی از مردم این شهرستان از عشایر کوچ‌رو هستند. آب کشاورزی این شهرستان از طریق چشمه‌، چاه و قنات‌های متعدد تأمین می‌شود. مهم‌ترین محصولات کشاورزی باشت غلات و حبوبات (خاصه گندم و جو) و چغندرقند است. در میان عشایر و روستاییان این شهرستان بافت قالی، گلیم، جاجیم و گبه رونق زیادی دارد. 


----
----
سرویراستار، ویراستار
۷۵٬۴۷۸

ویرایش