جولینی، کارلو (۱۹۱۴ـ۲۰۰۵): تفاوت میان نسخه‌ها

جولینی، کارْلو (۱۹۱۴ـ۲۰۰۵)(Giulini, Carlo)<br>

<p>رهبر ارکستر ایتالیایی. از ۱۹۷۸ تا ۱۹۸۴ رهبر ارکستر فیلارمونیک لوس‌آنجلس<ref>Los Angeles Philharmonic Orchestra</ref>، و از ۱۹۵۳ تا ۱۹۵۵ رهبر اصلی ارکستر اپرای لا اسکالا<ref>La Scala</ref>، میلان، بود که با ماریا کالاس<ref>Maria Callas</ref>، زفیرلی<ref>Zeffirelli </ref>، و ویسکونتی<ref>Visconti </ref> همکاری داشت. کار شاخص او تفسیرهایش از آثار وردی<ref>Verdi </ref>، باخ، موتسارت، و بتهوون است، که در آن‌ها تغزل‌گرایی ایتالیایی را با شکوه و عظمت‌پرستیِ خشک سنت آلمانی درهم می‌آمیزد. جولینی از ۱۹۴۶ تا ۱۹۵۱ در رادیو میلان<ref>Milan Radio <br /></ref> به احیای اپراهای مهجور اسکارلاتّی<ref>Scarlatti </ref>، مالاپیِرو<ref>Malapiero </ref>، و بارتوک<ref>Bartók </ref> پرداخت. اجرای رادیویی ۱۹۵۱ او از اپرای ''دنیای ماه''<ref>''Il Mondo della Luna/The World on the Moon''</ref> (۱۷۷۷) اثر هایدن<ref>Haydn</ref> توجه آرتورو توسکانینی<ref>Arturo Toscanini </ref> را جلب کرد و باعث شد او را برای استخدام در لا اسکالا توصیه کند. جولینی، ویولا و رهبری ارکستر را در آکادمی سانتا سسیلیا<ref>Academy of Santa Cecilia </ref> در رم آموخت. در ۱۹۵۵ نخستین اجرای او در ادینبورگ<ref>Edinburgh </ref>، اسکاتلند، بود. در ۱۹۵۸ ''دون کارلوس''<ref>''Don Carlos'' </ref> را در اپرای سلطنتی در کاونت گاردن<ref>Covent Garden </ref> رهبری کرد. از ۱۹۶۷ اپرا را رها کرد و به کنسرت‌های ارکستری روآورد. در ۱۹۸۲ با ''فالستاف''<ref>Falstaff</ref> اثر وردی به اپرا بازگشت.</p><!--16132400-->