هیندمیت، پاول (۱۸۹۵ـ۱۹۶۳): تفاوت میان نسخه‌ها

هیندِمیت، پاول (۱۸۹۵ـ۱۹۶۳)(Hindemith, Paul)<br/> {{جعبه زندگینامه

آهنگ‌ساز و مدرس آلمانی. اپراهای ''کاردیاک<ref>Cardillac</ref>'' (۱۹۲۶، بازنگری در ۱۹۵۲) و ''ماتیسِ نقاش<ref>Mathis der Maler/Mathis the Painter</ref>'' (۱۹۳۳ـ۱۹۳۵) او از نظر تئاتری هوشمندانه و از نظر سیاسی آگاهانه برشمرده می‌شوند؛ در مقام معلم در [[برلین]] (۱۹۲۷ـ۱۹۳۳)، حامی پیشبرد یک رپرتوآر کاربردی مدرن (گِبراوخس موزیک/موسیقی کاربردی) برای خانه و مدرسه بود. هیندمیت در ۱۹۳۹ به [[امریکا، ایالات متحده|امریکا]] مهاجرت کرد و در [[دانشگاه ییل]]<ref>Yale University</ref> به تدریس مشغول شد و در ترویج یک زبان نئوکلاسیک سنجیده دربردارندۀ مهارت کنترپوآنیِ خودآشکار اما آوایی مبتنی‌بر واقعیت، چهره‌ای تأثیرگذار برشمرده می‌شد، که نمونه‌های آن نیز در ''لودوس تونالیس<ref>Ludus tonalis</ref>'' برای [[پیانو]] (۱۹۴۲) و ''دگردیسی‌های سمفونیکِ تِم‌هایی از'' [[وبر، کارل ماریا (۱۷۸۶ـ۱۸۲۶)|کارل ماریا فون وِبر]]''<ref>Symphonic Metamorphosis of Themes by Carl Maria von Weber </ref>'' (۱۹۴۳) مشهود است. در سال‌های بعد بسیاری از ساخته‌های قبلی خود را برای تطبیق با نظریه‌ای شخصی دربارۀ تونالیته بازنگری کرد. هیندمیت در کودکی تعلیم ویولن گرفت و وارد کنسرواتوار عالی در [[فرانکفورت (آلمان)|فرانکفورت]] شد، و زیرنظر آرنولد مندلسون<ref>Arnold Mendelssohn</ref> و برنهارد زِکلِس<ref>Bernhard Sekles</ref> تحصیل کرد. مدتی بعد نوازندۀ ارکستر اپرای فرانکفورت شد و از ۱۹۱۵ تا ۱۹۲۳ سرپرستی آن را برعهده داشت؛ در ۱۹۲۱ همراه با [[ویولن|ویولن‌]]<nowiki/>نواز ترک، لیکو آمار<ref>Licco Amar</ref>، یک گروه [[کوآرتت زهی]] (کوآرتت آمار ـ هیندمیت) درست کرد و در آن [[ویولا]] می‌نواخت. این کوآرتت در ۱۹۲۹ ازهم پاشید و همان سال او نخستین اجرای کنسرتوی ویولای [[والتون، ویلیام ترنر (۱۹۰۲ـ۱۹۸۳)|ویلیام والتون]]<ref>William Walton</ref> را در [[لندن (انگلستان)|لندن]] ارائه کرد. در ۱۹۲۱ آثار او در جشنوارۀ دوناو ـ اِشینگِن<ref>Donaueschingen </ref> و در ۱۹۲۲ در جشنوارۀ انجمن بین‌المللی موسیقی معاصر<ref>International Society for Contemporary Music</ref> در [[سالزبورگ، شهر|سالزبورگ]]<ref>Salzburg </ref>، [[اتریش]]، به‌اجرا درآمدند. اپراهای تک‌پرده‌ای سال‌های ۱۹۲۱ تا ۱۹۲۲ او موجب برآشفتگی تماشاگران و برخی موسیقی‌دانان شد، و او به‌مثابۀ چهره‌ای سنت‌شکن شهرتی زودهنگام به‌دست آورد. سلسلۀ کامرموزیک (موسیقی مجلسی) او که در ۱۹۲۲ آغاز شد، بر بازسازی ارزش‌های موسیقایی کنسرتوی باروک استوار بود؛ ''کاردیاک'' از فرم‌های نئوکلاسیک استفاده می‌کرد، هرچند داستان آن ‌که ماجرای زرگری است که برای بازپس‌گرفتن ساخته‌های خود مشتریانش را به‌قتل می‌رساند، یادآور توحش آثار اولیۀ هیندمیت برای صحنه است. از ۱۹۲۷ به تدریس آهنگ‌سازی در مدرسۀ عالی موسیقی برلین<ref>Berlin Hochschule für Musik </ref> مشغول شد، و رهبری آثار او را [[فورت وانگلر، ویلهلم (۱۸۸۶ـ۱۹۵۴)|ویلهلم فورت‌وانگلر]]<ref>Wilhelm Furtwängler</ref> و [[کلمپرر، اوتو (۱۸۸۵ـ۱۹۷۳)|اوتو کلِمپِرِر]]<ref>Otto Klemperer</ref> برعهده گرفتند، اما نازی‌ها موسیقی او را به‌منزلۀ هنر منحط مردود دانستند. بدین‌ترتیب اپرای ''ماتیسِ نقاش'' او در ۱۹۳۸ در [[زوریخ، شهر|زوریخ]]، به روی صحنه رفت؛ در ۱۹۳۴ یک سمفونی سه‌ موومانی از این اپرا را نخستین‌بار فورت‌وانگلر در برلین اجرا کرد که موجب تسریع جدایی موقتِ او از سرکردگان نازی شد. هیندمیت چند سالی پس از ۱۹۳۳ را در [[آنکارا]]، در مأموریتی رسمی برای سازماندهی دوبارۀ تحصیل موسیقی در [[ترکیه]] گذراند. در ۱۹۴۶ به اروپا بازگشت و چند سال در زمینۀ رهبری ارکستر فعالیت می‌کرد. در آثار ارکستری بزرگ و اخیر خود، کار بازسازی ارزش‌های تونالیته و محدودۀ کلاسیک را دنبال کرد. تصویر [[کپلر، یوهان (۱۵۷۱ـ۱۶۳۰)|یوهان کپلر]]<ref>Johannes Kepler</ref> ستاره‌شناس در آخرین اپرای او، ''هارمونیِ جهان<ref>Die Harmonie der Welt</ref>'' (۱۹۵۷)، شادمانی خود آهنگ‌ساز است از شنیدن صدای گردش سیارات به دور خورشید، که واقعیت‌های موسیقایی خشن‌تر محیط اطراف خود را از یاد برده است.