آتیرائو، استان: تفاوت میان نسخه‌ها

|نام فارسی =

|جمعیت=۳۵۲هزار نفر (۱۹۹۶م)

}}(نام سابق: گوریِف<ref>Guryev</ref>، ۱۶۴۵ـ۱۹۹۱) واقع در غرب [[قزاقستان]]<ref>Kazakhstan</ref>، با ۱۱۷هزار کیلومتر مربع مساحت و ۳۵۲هزار نفر جمعیت (۱۹۹۶). مهم‌ترین شهر‌های آن عبارت‌اند از آتیراو (مرکز) و کولساری<ref>Kulsary</ref>. در ساحل شمال شرقی [[خزر، دریای|دریای خزر]]<ref>Caspian Sea</ref> قرار دارد و بخش بزرگی از جلگۀ پست خزر<ref>Caspian Lowland</ref> به‌شمار می‌رود؛ ارتفاعاتی در جنوب غربی و فلات اوست‌اورت<ref>Ustyurt Plateau</ref> در جنوب شرقی آن واقع است. [[اورال، رود|اورال]]<ref>Ural</ref> و [[امبا|اِمبا]]<ref>Emba</ref> رودهای مهم آن را تشکیل می‌دهند. بخش عمدۀ این استان بیابانی یا نیمه‌بیابانی، با آب‌وهوای سخت قاره‌ای<ref>continental</ref> است. ذخایر نفت و گاز طبیعی آن بسیار وسیع است، و استخراج و پالایش آن‌ها مهم‌ترین صنعت منطقه را تشکیل می‌دهد. شمال استان آتیرائو بخشی از دروازۀ قدیمی اقوام صحرانشین [[آسیای مرکزی]] به [[اروپا، قاره|اروپا]] را تشکیل می‌داد. در قرون ۱۳ـ۱۵م این ناحیه به [[اردوی زرین|اردوی زرّین]] مغول<ref>Mongol Golden Horde</ref>، سپس به خان‌نشین ناگای<ref>Nagay</ref> تعلّق داشت. در قرن ۱۶، قزاق‌های روس<ref>Russian Cossacks</ref> از [[ولگا]]<ref>Volga</ref> در کرانه<ref>bank</ref>های رود اورال ساکن شدند. استخراج نفت نخستین‌بار در ۱۹۱۱ نزدیک رود اِمبا صورت گرفت.