پرش به محتوا

دو نجیب زاده ورونایی (کتاب): تفاوت میان نسخه‌ها

بدون خلاصۀ ویرایش
بدون خلاصۀ ویرایش
 
بدون خلاصۀ ویرایش
خط ۳: خط ۳:




کمدیِ پنج‌پرده‌ایِ منثورِ آمیخته به نظم، اثر [[ویلیام شکسپیر]]. دو نجیب‌زادۀ ورونایی که نخستین بار در سال 1616م در قطع نیم‌ورقی انتشار یافته‌، از کارهای ابتدایی اوست که حدود سال 1594 نوشته شده است. از کتاب ترجمه‌هایی به فارسی توسط فریده مهدوی دامغانی (چاپ 1379) و نوید سید علی‌اکبر (چاپ 1398) با عنوان ''دو نجیب‌زادۀ ورونا'' در دست است.   
کمدیِ پنج‌پرده‌ایِ منثورِ آمیخته به نظم، اثر [[ویلیام شکسپیر]]. دو نجیب‌زادۀ ورونایی که نخستین بار در سال 1616م در قطع نیم‌ورقی انتشار یافته‌، از کارهای ابتدایی اوست که حدود سال 1594 نوشته شده است. از کتاب ترجمه‌هایی به فارسی توسط فریده مهدوی دامغانی (چاپ 1379ش) و نوید سید علی‌اکبر (چاپ 1398ش) با عنوان ''دو نجیب‌زادۀ ورونا'' در دست است.   




'''نقد و بررسی مختصر'''
'''نقد و بررسی مختصر'''


براساس نشانه‌هایی حدس زده‌اند که شکسپیر این نمایشنامه را از روی شتاب نوشته است. مثل این‌ که موقعیت جغرافیایی شهرها غیرواقعی تعیین شده. [[ورونا، شهر|ورونا]] و [[پادوا، شهر|پادوا]] با [[میلان]] اشتباه گرفته شده. تنها این‌طور می‌شود این خطا را توجیه کرد که شکسپیر نام‌های ورونا و میلان را به آن علت به کار برده تا با فراغ بال بتواند از لندن سخن بگوید. با این توجیه باید آنها را نماد نام‌های دیگر در نظر آورد. به همین طریق می‌توان خطاهای فاحش دیگر نمایشنامه را توجیه کرد. عنصر طنز را دو دلقک به نمایشنامه می‌دهند: لانس<ref>Launce</ref> و اسپید<ref>Speed</ref>. لانس خدمتگزار والنتینه<ref>Valentine</ref> و اسپید مستخدم پروتئوس<ref>Proteus</ref> است. لانس که همیشه سگش، کراب، را همراه دارد، از دیگری مضحک‌تر است. این کمدی را با وجود خطاهایش نباید بی‌اهمیت شمرد. چرا که در آن  پیش‌زمینۀ شکل‌گیری برخی موقعیت‌ها و شخصیت‌های [[تاجر ونیزی]] و [[رومیو و ژولیت|رومئو و ژولیت]] و شاهکارهای دیگر شکسپیر را می‌توان دید.     
براساس نشانه‌هایی حدس زده‌اند که شکسپیر این نمایشنامه را از روی شتاب نوشته است. مثل این‌ که موقعیت جغرافیایی شهرها غیرواقعی تعیین شده. [[ورونا، شهر|ورونا]] و [[پادوا، شهر|پادوا]] با [[میلان]] اشتباه گرفته شده. تنها این‌طور می‌شود این خطا را توجیه کرد که شکسپیر نام‌های ورونا و میلان را به آن علت به کار برده تا با فراغ بال بتواند از لندن سخن بگوید. با این توجیه باید آنها را نماد نام‌های دیگر در نظر آورد. به همین طریق می‌توان خطاهای فاحش دیگر نمایشنامه را توجیه کرد. عنصر طنز را دو دلقک به نمایشنامه می‌دهند: لانس<ref>Launce</ref> و اسپید<ref>Speed</ref>. لانس خدمتگزار والنتینه<ref>Valentine</ref> و اسپید مستخدم پروتئوس<ref>Proteus</ref> است. لانس که همیشه سگش، کراب، را همراه دارد، از دیگری مضحک‌تر است. این کمدی را با وجود خطاهایش نباید بی‌اهمیت شمرد. چرا که در آن  پیش‌زمینۀ شکل‌گیری برخی موقعیت‌ها و شخصیت‌های [[تاجر ونیزی]] و [[رومئو و ژولیت]] و شاهکارهای دیگر شکسپیر را می‌توان دید.     




۴۷٬۹۱۲

ویرایش