گوترش، آنتونیو مانوئل: تفاوت میان نسخه‌ها

گوترش، آنتونیو مانوئل (نمایش مبدأ)

نسخهٔ ‏۷ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۰۷:۲۲

۸ بایت اضافه‌شده ، ۱ سال پیش

بدون خلاصۀ ویرایش

Automoderated users، ربات‌ها، دیوان‌سالاران، checkuser، مدیران رابط کاربری، moderation، Moderators، پنهانگران، مدیران، userexport، سرویراستار

۴۷٬۹۱۲

ویرایش

@@ خط ۱: / خط ۱: @@
+{{جعبه زندگینامه
-گوتِرِش، آنتونیو مانوئِل (۱۹۴۹)(Guterres, Antonio Manuel)<br/> [[File:36152300.jpg|thumb|گوتِرِش، آنتونيو مانوئِل]] {{جعبه زندگینامه
 |عنوان =آنتونیو مانویل گوترش
 |نام =Antonio Manuel Guterres
@@ خط ۲۷: / خط ۲۶: @@
 |پست تخصصی =
 |باشگاه =
-}}سیاستمدار سوسیالیست پرتغالی و نخست‌وزیر آن کشور (۱۹۹۵ـ۲۰۰۲). نه فقط از محبوب‌ترین رهبرانِ کشورهای عضو اتحادیۀ اروپا، بلکه از تحسین‌شده‌ترین چهره‌های نوین‌سازِ چپ میانه‌روِ اروپا بود که در اواخر دهۀ ۱۹۹۰ به‌لحاظ سیاسی شهرت یافت. اندکی پس از رسیدن به مقام نخست‌وزیری در ۱۹۹۵، معلوم شد که گوترش قصد دارد به وعده‌های سیاسی خود وفادار بماند. او در خدمات عمومی و حمل‌ونقل پرتغال اصلاحاتی انجام داد و سرمایه‌گذاری‌های چشم‌گیری کرد. از حامیان انترناسیونالیسم<ref>internationalism </ref> بود و پیوندهای کشورش با ناتو و انگلستان را ارج می‌نهاد. اشتیاق وی به اروپا و نیز یورو با پیوستن پرتغال به پول واحد اروپا آشکار شد، و گوترش آن را بالاترین موفقیت کشورش می‌دانست. روش نرم‌خویانۀ وی پس از سخت‌گیری‌های آنیبال کاواکو سیلوا<ref>Anibal Cavaco Silva </ref>، نخست‌وزیر محافظه‌کار پیشین، با استقبال مردم پرتغال روبه‌رو شد. گوترش در رشتۀ مهندسی برق تحصیل کرد و در همان رشته به کار مشغول شد. در ۱۹۷۴، همزمان با سقوط دیکتاتوری پرسابقۀ پرتغال، به حزب سوسیالیست پیوست. از ۱۹۷۶ به عضویت پارلمان پرتغال درآمد و ریاست کمیسیون‌های متعدد آن را برعهده داشت. از ۱۹۸۸ تا ۱۹۹۱ رئیس گروه پارلمانی سوسیالیست‌ها<ref>Socialist Parliament Group</ref> بود و در ۱۹۹۲ به رهبری حزب سوسیالیست رسید.
+}}[[File:36152300.jpg|thumb|گوتِرِش، آنتونيو مانوئِل]]
+گوتِرِش، آنتونیو مانوئِل (۱۹۴۹م -  )(Guterres, Antonio Manuel)<br />
+سیاستمدار سوسیالیست پرتغالی و نخست‌وزیر آن کشور (۱۹۹۵ـ۲۰۰۲). نه فقط از محبوب‌ترین رهبرانِ کشورهای عضو اتحادیۀ اروپا، بلکه از تحسین‌شده‌ترین چهره‌های نوین‌سازِ چپ میانه‌روِ اروپا بود که در اواخر دهۀ ۱۹۹۰ به‌لحاظ سیاسی شهرت یافت. اندکی پس از رسیدن به مقام نخست‌وزیری در ۱۹۹۵، معلوم شد که گوترش قصد دارد به وعده‌های سیاسی خود وفادار بماند. او در خدمات عمومی و حمل‌ونقل پرتغال اصلاحاتی انجام داد و سرمایه‌گذاری‌های چشم‌گیری کرد. از حامیان انترناسیونالیسم<ref>internationalism </ref> بود و پیوندهای کشورش با ناتو و انگلستان را ارج می‌نهاد. اشتیاق وی به اروپا و نیز یورو با پیوستن پرتغال به پول واحد اروپا آشکار شد، و گوترش آن را بالاترین موفقیت کشورش می‌دانست. روش نرم‌خویانۀ وی پس از سخت‌گیری‌های آنیبال کاواکو سیلوا<ref>Anibal Cavaco Silva </ref>، نخست‌وزیر محافظه‌کار پیشین، با استقبال مردم پرتغال روبه‌رو شد. گوترش در رشتۀ مهندسی برق تحصیل کرد و در همان رشته به کار مشغول شد. در ۱۹۷۴، همزمان با سقوط دیکتاتوری پرسابقۀ پرتغال، به حزب سوسیالیست پیوست. از ۱۹۷۶ به عضویت پارلمان پرتغال درآمد و ریاست کمیسیون‌های متعدد آن را برعهده داشت. از ۱۹۸۸ تا ۱۹۹۱ رئیس گروه پارلمانی سوسیالیست‌ها<ref>Socialist Parliament Group</ref> بود و در ۱۹۹۲ به رهبری حزب سوسیالیست رسید.
 &nbsp;