Automoderated users، رباتها، دیوانسالاران، checkuser، مدیران رابط کاربری، moderation، Moderators، پنهانگران، مدیران، userexport، سرویراستار
۴۷٬۳۱۳
ویرایش
یدالله رؤیایی: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش
بدون خلاصۀ ویرایش |
Mohammadi3 (بحث | مشارکتها) بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| (یک نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط یک کاربر دیگر نشان داده نشد) | |||
| خط ۲۹: | خط ۲۹: | ||
|باشگاه = | |باشگاه = | ||
}} | }} | ||
[[پرونده:2042166165- | [[پرونده:2042166165-3.jpg|بندانگشتی|یدالله رؤیایی]] | ||
<p>شاعرِ فرمالیست، روزنامهنگار و منتقد ادبی ایرانی، و بنیادگذار [[شعر حجم|شعرِ حجم]] در ایران. فعالیتهای ادبی خود را در زادگاهش آغاز کرد و سپس به تهران رفت. وی از همان آغاز، با مطالبی که پیرامون فرم مطرح کرده بود، در میان شاعران معاصر بهعنوان شاعری نوگرا و فرمالیست مطرح شد. سپس وارد عرصۀ روزنامهنگاری شد و ازجمله مسئولیت بخشِ شعر نشریۀ ''کتاب هفته'' (از مهمترین مجلههای ادبی دهۀ ۱۳۴۰ش) را بهعهده گرفت و با حمایت از نوپردازانِ تندرو، مطرحترین مقالات ادبی را دربارۀ فرم نوشت. مجموعه مقالات و نقدهای ادبی وی در دو کتاب ''از سکوی سرخ'' و ''هلاک عقل به وقت'' ''اندیشیدن'' منتشر شده است. رؤیایی بعدها متأثر از مکتب غیرمتعهدِ [[موج نو]]، مکتب ضد تعهد شعر حجم را بنیان نهاد و مبانی مورد نظرش را با عنوان «حجمگرایی» به سمت زبان و زیباییشناسیِ ویژۀ خود پیش برد. حضور اندیشه و مفاهیم عرفانی در قالب ترکیبهای زبانی پُرایهام، بازیها و جابهجاییهای واژگانی، فرمگرایی، عشق، اروتیسم و بدن، و مرگ از جملۀ شاخصهها و درونمایههای اصلی شعر اوست. </p>رؤیایی تحصیلاتش را در رشتۀ حقوق سیاسی در دانشکدهٔ حقوق [[دانشگاه تهران]] تا اخذ درجۀ دکتری حقوق بینالملل عمومی ادامه داد؛ و از آن پس، در وزارت دارایی به استخدام درآمد و به عنوان ذیحساب و سرپرست امور مالی در ادارات و دیگر مراکز دولتی، از جمله وزارت آب و برق، سازمان تلویزیون ملی ایران و… به کار پرداخت. رؤیایی از سال 1358 در پاریس اقامت داشت. در سال 2001 عنوان «شوالیه در ادب و هنر» از طرف دولت فرانسه به او اعطا شده بود. | <p>شاعرِ فرمالیست، روزنامهنگار و منتقد ادبی ایرانی، و بنیادگذار [[شعر حجم|شعرِ حجم]] در ایران. فعالیتهای ادبی خود را در زادگاهش آغاز کرد و سپس به تهران رفت. وی از همان آغاز، با مطالبی که پیرامون فرم مطرح کرده بود، در میان شاعران معاصر بهعنوان شاعری نوگرا و فرمالیست مطرح شد. سپس وارد عرصۀ روزنامهنگاری شد و ازجمله مسئولیت بخشِ شعر نشریۀ ''کتاب هفته'' (از مهمترین مجلههای ادبی دهۀ ۱۳۴۰ش) را بهعهده گرفت و با حمایت از نوپردازانِ تندرو، مطرحترین مقالات ادبی را دربارۀ فرم نوشت. مجموعه مقالات و نقدهای ادبی وی در دو کتاب ''از سکوی سرخ'' و ''هلاک عقل به وقت'' ''اندیشیدن'' منتشر شده است. رؤیایی بعدها متأثر از مکتب غیرمتعهدِ [[موج نو]]، مکتب ضد تعهد شعر حجم را بنیان نهاد و مبانی مورد نظرش را با عنوان «حجمگرایی» به سمت زبان و زیباییشناسیِ ویژۀ خود پیش برد. حضور اندیشه و مفاهیم عرفانی در قالب ترکیبهای زبانی پُرایهام، بازیها و جابهجاییهای واژگانی، فرمگرایی، عشق، اروتیسم و بدن، و مرگ از جملۀ شاخصهها و درونمایههای اصلی شعر اوست. </p>رؤیایی تحصیلاتش را در رشتۀ حقوق سیاسی در دانشکدهٔ حقوق [[دانشگاه تهران]] تا اخذ درجۀ دکتری حقوق بینالملل عمومی ادامه داد؛ و از آن پس، در وزارت دارایی به استخدام درآمد و به عنوان ذیحساب و سرپرست امور مالی در ادارات و دیگر مراکز دولتی، از جمله وزارت آب و برق، سازمان تلویزیون ملی ایران و… به کار پرداخت. رؤیایی از سال 1358 در پاریس اقامت داشت. در سال 2001 عنوان «شوالیه در ادب و هنر» از طرف دولت فرانسه به او اعطا شده بود. | ||
| خط ۳۷: | خط ۳۷: | ||
* تأسیس شرکت انتشاراتی روزن با همکاری محمود زند و [[گلستان، ابراهیم|ابراهیم گلستان]]، سال ۱۳۴۶ | * تأسیس شرکت انتشاراتی روزن با همکاری محمود زند و [[گلستان، ابراهیم|ابراهیم گلستان]]، سال ۱۳۴۶ | ||
* اداره و انتشار دفترهای روزن، فصلنامهای در شعر، نقاشی و قصه با همکاری گروه شاعران شعر حجم، ۱۳۴۶ و ۱۳۴۷ | * اداره و انتشار دفترهای روزن، فصلنامهای در شعر، نقاشی و قصه با همکاری گروه شاعران شعر حجم، ۱۳۴۶ و ۱۳۴۷ | ||
* تأسیس جایزهٔ ادبی شعر سال به سرمایهگذاری تلویزیون ملی ایران و داورانی مرکب از [[فرزاد، مسعود (سنندج ۱۲۸۵ـ لندن ۱۳۶۰ش)|مسعود فرزاد]]، [[هشترودی، محسن (تبریز ۱۲۸۶ـ تهران ۱۳۵۵ش)|محسن هشترودی]]، [[رهنما، فریدون | * تأسیس جایزهٔ ادبی شعر سال به سرمایهگذاری تلویزیون ملی ایران و داورانی مرکب از [[فرزاد، مسعود (سنندج ۱۲۸۵ـ لندن ۱۳۶۰ش)|مسعود فرزاد]]، [[هشترودی، محسن (تبریز ۱۲۸۶ـ تهران ۱۳۵۵ش)|محسن هشترودی]]، [[رهنما، فریدون|فریدون رهنما]]، [[جلالی، بیژن (تهران ۱۳۰۶ـ همان جا ۱۳۷۸ش)|بیژن جلالی]]، [[پژمان بختیاری، حسین (تهران ۱۲۷۹ـ۱۳۵۳ش)|پژمان بختیاری]] و یدالله رؤیایی در سالهای ۱۳۴۸، ۱۳۴۹ و ۱۳۵۰ | ||
* تأسیس «مدرسهٔ زبان و ادبیات فارسی» در پاریس، سال ۱۳۵۸ | * تأسیس «مدرسهٔ زبان و ادبیات فارسی» در پاریس، سال ۱۳۵۸ | ||
| خط ۵۱: | خط ۵۱: | ||
* ''منِ گذشته: امضا'' (1381) | * ''منِ گذشته: امضا'' (1381) | ||
* در جستجوی آن لغتِ تنها (1387). | * در جستجوی آن لغتِ تنها (1387). | ||
---- | ---- | ||