پرش به محتوا

علی اکبر امینی: تفاوت میان نسخه‌ها

بدون خلاصۀ ویرایش
بدون خلاصۀ ویرایش
بدون خلاصۀ ویرایش
 
خط ۲۸: خط ۲۸:




سازنده‌ی ایرانی ساز، آهنگ‌ساز و نوازنده‌ی [[ویولن]]. بیش‌تر از یک سال از سنش نمى‏‌گذشت که همراه خانواده به تهران مهاجرت کرد. به خاطر این که پدرش از ملاکین شناخته شده‌ی تفرش بود، منزل ایشان در تهران محل رفت و آمد و نشست اهالی موسیقی و شاعرانی چون [[اسماعیل زاده، حسین (تهران ح ۱۲۵۰ ـ ح ۱۳۲۰ش)|حسین‏ اسماعیل‏‌زاده]]، [[ابوالحسن صبا]]، [[مرتضی محجوبی|مرتضى‏ محجوبى]]، [[رضا محجوبی|رضا محجوبى]]، [[قمرالملوک وزیری|قمرالملوک وزیرى]]، ملوک ضرابى، [[ایرج میرزا]]، [[ملک الشعرای بهار|ملک‌‏الشعراء بهار]] و [[عشقی، میرزاده|میرزاده عشقى]] شد. در همین دوره پدرش نزد اسماعیل‏‌زاده به فراگیرى [[کمانچه]] پرداخت و على‌اکبر که شش سال از سنش مى‏‌گذشت برای یادگیرى ویولن نزد رضا محجوبى فرستاده شد. او مدت چهار سال از محضر رضا محجوبى بهره گرفت و مدت سه سال هم نزد صبا برای یادگیرى موسیقى سنتى ایران و ردیف‏‌ها و مقام‏‌ها به شاگردى پرداخت. امینی بعد از این یک سال و نیم نزد آساطور (موسیقی‌دان ارمنی) هارمونى و آهنگ‌سازى یاد گرفت. وی با وجود پیش‌رفت سریع در یادگیری آهنگ‌سازی و نوارندگی، بیش‌تر به ساخت ساز علاقه‌مند بود. او این کار را به‌همراهی [[ابراهیم قنبری مهر (۱۳۰۷ش)|ابراهیم قنبرى‌مهر]] نزد [[سورن آراکلیان]] فراگرفت.   
سازنده‌ی ایرانی ساز، آهنگ‌ساز و نوازنده‌ی [[ویولن]]. بیش‌تر از یک سال از سنش نمى‏‌گذشت که همراه خانواده به تهران مهاجرت کرد. به خاطر این که پدرش از ملاکین شناخته شده‌ی تفرش بود، منزل ایشان در تهران محل رفت و آمد و نشست اهالی موسیقی و شاعرانی چون [[اسماعیل زاده، حسین (تهران ح ۱۲۵۰ ـ ح ۱۳۲۰ش)|حسین‏ اسماعیل‏‌زاده]]، [[صبا، ابوالحسن (تهران ۱۲۸۲ـ۱۳۳۶ش)|ابوالحسن صبا]]، [[محجوبی، مرتضی (تهران ۱۲۷۹ـ همان جا ۱۳۴۴ش)|مرتضى‏ محجوبى]]، [[محجوبی، رضا (تهران ۱۲۷۷ـ همان جا ۱۳۳۳ش)|رضا محجوبى]]، [[قمرالملوک وزیری|قمرالملوک وزیرى]]، ملوک ضرابى، [[ایرج میرزا]]، [[ملک الشعرای بهار|ملک‌‏الشعراء بهار]] و [[عشقی، میرزاده|میرزاده عشقى]] شد. در همین دوره پدرش نزد اسماعیل‏‌زاده به فراگیرى [[کمانچه]] پرداخت و على‌اکبر که شش سال از سنش مى‏‌گذشت برای یادگیرى ویولن نزد رضا محجوبى فرستاده شد. او مدت چهار سال از محضر رضا محجوبى بهره گرفت و مدت سه سال هم نزد صبا برای یادگیرى موسیقى سنتى ایران و ردیف‏‌ها و مقام‏‌ها به شاگردى پرداخت. امینی بعد از این یک سال و نیم نزد آساطور (موسیقی‌دان ارمنی) هارمونى و آهنگ‌سازى یاد گرفت. وی با وجود پیش‌رفت سریع در یادگیری آهنگ‌سازی و نوارندگی، بیش‌تر به ساخت ساز علاقه‌مند بود. او این کار را به‌همراهی [[قنبری مهر، ابراهیم|ابراهیم قنبرى‌مهر]] نزد [[سورن آراکلیان]] فراگرفت.   


امینی در تمام طول فعالیت‏‌هاى هنرى خود بیش‌تر از دوازده آهنگ نساخت، ولى بیش از پانزده کمانچه، چهارصد و دوازده ویولن و چهل و سه تار تولید کرده است. او همچنین از سال 1325 به عنوان نوازنده‌ی ویولن همکارى خود را با رادیو آغاز کرد و یکى از بهترین نوازنده‏‌هاى ارکستر [[خالدی، مهدی (۱۲۹۸ـ تهران ۱۳۶۹ش)|مهدى خالدى]] بود. علاوه بر این تعمیر سازهاى زهى رادیو نیز زیر نظر وى انجام می‌شده. وى با نواختن اکثر سازها آشنایى کامل داشت.  
امینی در تمام طول فعالیت‏‌هاى هنرى خود بیش‌تر از دوازده آهنگ نساخت، ولى بیش از پانزده کمانچه، چهارصد و دوازده ویولن و چهل و سه تار تولید کرده است. او همچنین از سال 1325 به عنوان نوازنده‌ی ویولن همکارى خود را با رادیو آغاز کرد و یکى از بهترین نوازنده‏‌هاى ارکستر [[خالدی، مهدی (۱۲۹۸ـ تهران ۱۳۶۹ش)|مهدى خالدى]] بود. علاوه بر این تعمیر سازهاى زهى رادیو نیز زیر نظر وى انجام می‌شده. وى با نواختن اکثر سازها آشنایى کامل داشت.  
۴۷٬۳۱۳

ویرایش