افتخاری، علیرضا: تفاوت میان نسخه‌ها

اِفتخاری، علیرضا (اصفهان ۱۳۳۵ش)<br>

خوانندۀ موسیقی ایرانی. از مطرح‌ترین شاگردان کلاس [[تاج اصفهانی، جلال (اصفهان ۱۲۷۵ـ۱۳۶۰ش)|جلال تاج اصفهانی]]، استاد آواز مکتب اصفهان، و برندۀ جایزۀ اول آواز در دومین آزمون باربد (۱۳۵۶ش) بود. در سال‌های ۱۳۶۵ـ۱۳۶۶ش با انتشار آلبوم‌های ''مهرورزان''، و ''آتش دل''، مشهور شد و طی پانزده تا هفده سال بعد از آن، با آثار صحنه‌ای، ضبط‌های تلویزیونی و آلبوم‌های متعدد، جزو پرکارترین و محبوب‌ترین خواننده‌های موسیقی بعد از پیروزی انقلاب اسلامی شد. توانایی حنجره و انعطاف خاص صدایش در اجرای هر نوع موسیقی، او را از دیگر خوانندگان قبل و بعد از انقلاب متمایز کرده است. آثار متعدد در موسیقی ردیفی، موسیقی برنامۀ ''گل‌ها''، نغمه‌های محلی، ترانه‌های عامیانه، ترانه‌های کوچه‌بازاری، مراثی مذهبی و حتی بازخوانی آثار مشهور پیش از سال‌های ۱۳۵۷ش که اختصاصاً برای صدای بانوان خواننده ساخته شده بود، گواه این ویژگی صدای اوست. ازجمله آثار اوست: آلبوم‌های ''مهرورزان'' و، ''سرو سیمین''، کار [[کیانی نژاد، محمدعلی (بیرجند ۱۳۳۱ش )|محمدعلی کیانی‌نژاد]]؛ ''آتش دل''، از [[پایور، فرامرز|فرامرز پایور]]؛ ''دریغا''، در رثای امام راحل، کار محمدعلی شکوهی، همراه تک‌نوازی نِی [[موسوی، محمد|محمد موسوی]]؛ ''امان از جدایی''، از [[محمدجلیل عندلیبی]]؛ ''گل میخک''، کار [[جواد لشکری|جواد لشگری]]؛'' یاد استاد''، از [[تجویدی، علی (تهران ۱۲۹۸ـ۱۳۸۴ش)|علی تجویدی]]؛ ''زیباترین''، کار [[محمدجواد ضرابیان|محمدجواد ضرّابیان]]؛ و ''کاروان''، کار جمشید برازنده. افتخاری بیش از ۳۰ آلبوم دارد.