بدیعی، حبیب الله (سوادکوه ۱۳۱۲ـ تهران ۱۳۷۱ش): تفاوت میان نسخه‌ها

(نام اصلی: حبیب‌الله آزندهی) نوازندۀ ویولن و نواساز ایرانی. در ابتدا با شنیدن صدای ویولُن برادرش، به موسیقی علاقه‌مند شد و سپس با فراگیری نزد [[مفخم پایان، لطف الله (تهران ۱۲۹۴ـ همان جا ۱۳۶۲ش)|لطف‌الله مفخم]] پایان و استادش [[صبا، ابوالحسن (تهران ۱۲۸۲ـ۱۳۳۶ش)|ابوالحسن صبا]] فعالیت در زمینۀ موسیقی را به‌شکل حرفه‌ای آغاز کرد و از ۱۳۳۳ تا ۱۳۳۴ با عضویت در ارکسترهای رادیو، تدریس، تک‌نوازی، هم‌نوازی و نواسازی به شهرت رسید. طی ۲۴ سال فعالیت رسمی در رادیو ایران، عضو و گاه رئیس شوراهای موسیقی نیز بود. آثار او ابتدا با ارکستر شمارۀ شش رادیو و در سال‌های بعد با «ارکستر باربد» اجرا شد و خوانندگانی چون [[بنان، غلامحسین (انگرود ۱۲۹۰ـ تهران ۱۳۶۴ش)|بنان]]، [[قوامی، حسین (تهران ۱۲۸۸ـ همان جا ۱۳۶۸ش)|قوامی]]، شهیدی، گلپایگانی، [[محمودی خوانساری، محمود (تهران ۱۳۱۳ـ۱۳۶۶ش)|محمودی خوانساری]]، آن‌ها را اجرا کرده‌اند که بیشتر در قالب آهنگ‌ترانه است. به‌سبب مهارت در نواختن ویولُن ایرانی شهرت داشت و جزو چند نوازندۀ بزرگ این ساز، در نسل بعد از صبا و [[یاحقی، حسین (تهران ۱۲۸۲ـ۱۳۴۷ش)|حسین یاحقی]] بود. اجرای پاکیزه، طنین درخشان، کشش‌های سنجیده، متانت درونی در لحن و بیان، تسلّط کامل بر نواختن قطعات ضربی و قریحۀ ممتاز در ساخت آهنگ‌ترانه از ویژگی‌های حرفه‌ای اوست. برخی از آهنگ‌ترانه‌های او عبارت‌اند از ''کعبۀ دل‌ها''، ''فریاد از این دل''،''رفته بودم''، ''چاردونه''، ''مهربان شو''.<br/> <!--12152900-->