جلالی، بیژن (تهران ۱۳۰۶ـ همان جا ۱۳۷۸ش): تفاوت میان نسخه‌ها

بیژن جلالی (تهران ۱۳۰۶ـ همان‌جا ۱۳۷۸ش)<br><p>شاعر ایرانی. در رشتۀ علوم طبیعی در فرانسه درس خواند، امّا نیمه‌کاره رها کرد و به ایران برگشت. دورۀ لیسانس زبان و ادبیات فرانسوی را در [[دانشگاه تهران]] به‌ پایان برد و پس از چندی کار در مشاغل مختلف (از جمله تدریس)، در شرکت پتروشیمی به ‌کار مشغول شد. </p><p>جلالی خواهرزادۀ [[صادق هدایت]] بود، ازدواج نکرد و به عارضۀ مغزی درگذشت. شعرهایش در دهۀ ۱۳۷۰ و پس از مرگ وی مورد توجه گسترده‌تری قرار گرفت. عده‌ای از دوستانش، پس از مرگ او، جایزه‌ای را به نامش بنیاد نهادند و از ۱۳۸۱ به گروهی از شاعران و منتقدان ادبی اهدا کردند. تفصیل شرح حال او را می‌توان در کتاب ''زمزمه‌ای برای ابدیّت'' (کامیار عابدی، تهران، ۱۳۷۹) یافت. جلالی از نخستین شاعرانی است که بدون توجه به نوآوری [[شاملو، احمد (تهران ۱۳۰۴ـ۱۳۷۹ش)|احمد شاملو]] و به صورت مستقل و با سبک و سیاق خودش به سرایش شعر بی‌وزن (سپید) روی آورد. سروده‌های او اغلب بسیار کوتاه و درون‌مایۀ بیشتر آن‌ها تنهایی، جاودانگی و خداوند است. </p><p>ازجملۀ دفترهای شعرش می‌توان به ''روزها'' (تهران، ۱۳۴۱)، ''دل ‌ما و جهان'' (تهران، ۱۳۴۴)، ''آب و آفتاب'' (تهران، ۱۳۶۲)، ''روزانه‌ها'' (تهران، ۱۳۷۳)، ''نقش جهان'' (تهران، ۱۳۸۱) اشاره کرد.</p>