الکترورتینوگرافی: تفاوت میان نسخه‌ها

معمولاً پزشک در آغاز به منظور گشاد شدن مردمک، قطرۀ چشمی به چشمان بیمار می‌ریزد. وسیله‌ای به نام جمع‌کننده برای بسته نشدن پلک‌ها به کار می‌گیرد. سپس دستگاه الکترورتینوگرام (شامل الکترودها، چراغ چشمک‌زن و نمایشگر) را استفاده می‌کند. الکترودهایی را روی چشم و قرنیه و الکترودهایی را بیرون چشم قرار می‌دهد. بیمار قبل از نصب الکترودها، به صورت موضعی بی‌هوشی می‌شود. پزشک در دو وضعیت تاریکی مطلق و نور معمولی با چراغ چشمک‌زن، نوری را به درون چشم می‌فرستد. این محرک‌ها، سلول‌های شبکیه را به واکنش وامی‌دارد. این واکنش‌ها از طریق الکترودها به نمایشگر منتقل و نمایش داده می‌شود. پزشک با دیدن منحنی‌های الکتریکی از وضعیت شبکیه آگاه شده و برای درمان تصمیم می‌گیرد با این آزمایش بیماری‌های مربوط به شبکیه یا بیماری‌هایی که به شبکیه آسیب رسانده قابل تشخیص هستند؛ مثل بیماری ژنتیکی آرپی (شب کوری)، جداشدگی شبکیه، دیستروفی ماکولا، رتینوپاتی دیابتی، گلوکوم (آب سیاه)، آسیب ضربه‌ای و اختلال در شبکه خون‌رسانی شبکیه. اجرای این آزمایش عوارض و خطرات خاصی ندارد؛ مگر چشم‌دردِ موقت یا ساییدگی قرنیه در بعضی افراد که درمان‌پذیر است. پزشک پس از مطالعۀ نتایج به دست آمده، نسبت به شرایط بیمار و نوع بیماری نسبت به درمان با دارو یا جراحی یا ترکیبی تصمیم می‌گیرد.

----