جوادی آملی، عبدالله: تفاوت میان نسخه‌ها

}}<p>مفسر، فقیه، فیلسوف و متکلم ایرانی. تحصیل علوم مقدماتی اسلامی را در زادگاهش آغاز کرد. سپس، به تهران رفت (۱۳۳۰) و به تکمیل فقه و اصول و آموختن حکمت و فلسفه پرداخت. در ۱۳۳۵ به [[قم، شهر|قم]] رفت و در آن‌جا از استادان فقه و اصول بهره برد و پس از آن در حوزۀ تفسیر، عرفان و علوم معقول به تدریس و تألیف پرداخت. از‌جمله استادان او می‌توان از شیخ عزیز‌الله طبرسی، آقا ضیاء عاملی، آقا‌محمد غروی، [[شعرانی، ابوالحسن (تهران ۱۲۸۲ـ هامبورگ ۱۳۵۱ش)|ابوالحسن شعرانی]]، [[قمشه ای، مهدی|مهدی الهی‌قمشه‌ای]]، [[آملی، محمدتقی (تهران ۱۲۶۵ـ۱۳۴۹ش)|محمدتقی آملی]]، [[فاضل تونی، محمدحسین (تون ۱۲۵۱ـ تهران ۱۳۳۹ش)|فاضل تونی]]، [[بروجردی، سید حسین (بروجرد ۱۲۵۴ـ قم ۱۳۴۰ش)|محمدحسین بروجردی]]، [[محقق داماد، سید مصطفی (قم ۱۳۲۴ش)|محقق داماد]]، [[امام خمینی]]، [[آملی، میرزا هاشم (لاریجان ۱۲۸۲ـ قم ۱۳۷۱ش)|میرزا هاشم آملی]] و علامه سید محمدحسین طباطبایی نام برد. از آثارش: ''تفسیر موضوعی قرآن'' که محصول تدریس او در برنامه‌ای تلویزیونی است؛ ''الحج و الصلوة''؛ ''هدایت در قرآن''؛ ''عبادت در قرآن''؛ ''مبدأ و معاد''؛ ''زن در آینۀ جمال و جلال''؛ ''علی بن موسی‌الرضا و الفلسفةالالهیه''؛ ''حکمت نظری و عملی در نهج‌البلاغه''؛ ''رحیق مختوم در شرح اسفار'' ملاصدرا در چندین مجلد؛ تفسیر قرآن موسوم به ''تسنیم''؛ ''اسرار عبادات''؛ ''حکمت عبادات''؛'' صهبای حج''.</p>