پرش به محتوا

هالس، راسل: تفاوت میان نسخه‌ها

بدون خلاصۀ ویرایش
جز (Mohammadi3 صفحهٔ هالس، راسل (۱۹۵۰) را بدون برجای‌گذاشتن تغییرمسیر به هالس، راسل منتقل کرد)
بدون خلاصۀ ویرایش
 
خط ۱: خط ۱:
[[File:41027600.jpg|thumb|هالْس، راسِل]]هالْس، راسِل (۱۹۵۰م - )(Hulse, Russell)<br />


هالْس، راسِل (۱۹۵۰)(Hulse, Russell)<br/> [[File:41027600.jpg|thumb|هالْس، راسِل]]فیزیک‌دان و رادیواخترشناس امریکایی. به همراه جوزف تیلور<ref>Joseph Taylor </ref>، به‌سبب کشف نوع جدیدی از تپ اختر<ref>pulsar </ref>ها، با نام تپ اختر دوتایی<ref>binary pulsar </ref>، به جایزۀ نوبل فیزیک ۱۹۹۳ دست یافت. این تپ اختر همدمی<ref>companion </ref> نامرئی دارد که با تابش امواج گرانشی<ref>gravitational waves </ref> در مداری دور آن گردش می‌کند. این امواج در نظریۀ نسبیت عام<ref>general theory of relativity </ref> اینشتین پیش‌بینی شده بودند، اما کشف راسل اولین تأیید تجربی این امر بود. هالس و تیلور این تپ اختر را در ۱۹۷۴ و هنگامی کشف کردند که هالس دانشجوی دورۀ تحصیلات تکمیلی دانشگاه ماساچوست، در آمرست<ref>Amherst </ref> ایالات متحد امریکا، بود و زیر نظر تیلور کار می‌کرد. این دو اخترشناس تغییرات منظم کوچکی را در بازه‌های بین تپ<ref>interval </ref>های رادیویی گسیل‌شده از تپ اختری با ‌نام&nbsp;PSR ۱۹۱۳ + ۱۶ آشکارسازی کردند. این تغییر به‌سبب آن بود که تپ اختر در مداری دور جسمی دیگر در گردش بود. به‌علاوه، تپ‌ها منظماً کُند می‌شدند و هرسال به اندازۀ ۷۵ میکروثانیه از دورۀ آن‌ها کاسته می‌شد. این امر به‌سبب اتلاف انرژی براثر گسیل امواج گرانشی بود. در ۱۹۷۷، هالس به آزمایشگاه فیزیک پلاسما<ref>Plasma Physics Laboratory </ref>ی دانشگاه پرینستون<ref>Princeton University </ref>، در نیوجرسی<ref>New Jersey </ref>، پیوست تا در زمینۀ مدل‌های رایانه‌ای طرز رفتار پلاسماها، گازهای یونیدۀ بسیار داغ، تحت تأثیر میدان‌های مغناطیسی قوی<ref>strong magnetic fields</ref> تحقیق کند.
فیزیک‌دان و رادیواخترشناس امریکایی. به همراه جوزف تیلور<ref>Joseph Taylor </ref>، به‌سبب کشف نوع جدیدی از تپ اختر<ref>pulsar </ref>ها، با نام تپ اختر دوتایی<ref>binary pulsar </ref>، به جایزۀ نوبل فیزیک ۱۹۹۳ دست یافت. این تپ اختر همدمی<ref>companion </ref> نامرئی دارد که با تابش امواج گرانشی<ref>gravitational waves </ref> در مداری دور آن گردش می‌کند. این امواج در نظریۀ نسبیت عام<ref>general theory of relativity </ref> اینشتین پیش‌بینی شده بودند، اما کشف راسل اولین تأیید تجربی این امر بود. هالس و تیلور این تپ اختر را در ۱۹۷۴ و هنگامی کشف کردند که هالس دانشجوی دورۀ تحصیلات تکمیلی دانشگاه ماساچوست، در آمرست<ref>Amherst </ref> ایالات متحد امریکا، بود و زیر نظر تیلور کار می‌کرد. این دو اخترشناس تغییرات منظم کوچکی را در بازه‌های بین تپ<ref>interval </ref>های رادیویی گسیل‌شده از تپ اختری با ‌نام&nbsp;PSR ۱۹۱۳ + ۱۶ آشکارسازی کردند. این تغییر به‌سبب آن بود که تپ اختر در مداری دور جسمی دیگر در گردش بود. به‌علاوه، تپ‌ها منظماً کُند می‌شدند و هرسال به اندازۀ ۷۵ میکروثانیه از دورۀ آن‌ها کاسته می‌شد. این امر به‌سبب اتلاف انرژی براثر گسیل امواج گرانشی بود. در ۱۹۷۷، هالس به آزمایشگاه فیزیک پلاسما<ref>Plasma Physics Laboratory </ref>ی دانشگاه پرینستون<ref>Princeton University </ref>، در نیوجرسی<ref>New Jersey </ref>، پیوست تا در زمینۀ مدل‌های رایانه‌ای طرز رفتار پلاسماها، گازهای یونیدۀ بسیار داغ، تحت تأثیر میدان‌های مغناطیسی قوی<ref>strong magnetic fields</ref> تحقیق کند.


&nbsp;
&nbsp;
۴۷٬۴۳۸

ویرایش