فیجی: تفاوت میان نسخه‌ها

'''مردم و تاریخ'''. جمعیت فیجی حدود 926,276 نفر است (۲۰۱۸) و تراکم نسبی آن به 46.4 نفر در کیلومتر مربع می‌رسد. رشد سالانۀ جمعیت فیجی یک درصد است و فیجیایی‌ها با ۴۹ درصد و هندی‌های آسیایی‌تبار با ۴۶ درصد اکثریت قومی این کشور را تشکیل می‌دهند. بیشتر جمعیت فیجی، مسیحی و۴۶.۵ درصدشان شهرنشین‌اند. زبان رسمی این کشور انگلیسی و میانگین امید به زندگی در این کشور ۶۹ سال است و ۹۳ درصد از جمعیت آن باسوادند. مهاجران ملانزیایی در قرن ۶پ‌م، در جزایر فیجی ساکن شدند. کاپیتان بِلی<ref>Bligh </ref> انگلیسی در ۱۷۸۹ بعد از شورش کشتی بونتی به جزایر فیجی وارد شد و مرغوبیت چوب‌های صندل و ادویۀ فیجی نیز، پای سوداگران و ماجراجویان انگلیسی را به این سرزمین باز کرد. آنان به‌مرور در جزایر مزبور ساکن شدند و به فروش چوب‌های صندل و ادویه در بازارهای چین پرداختند. در ۱۸۳۰ مبلغان مسیحی از جزیرۀ تونگا<ref>Tonga</ref> به فیجی آمدند و با حمایت سلطان فیجی به تبلیغ آیین مسیح پرداختند. انگلیسی‌ها، که کشتزارهای وسیعی در جزایر مزبور احداث کرده بودند، رفته‌رفته بر سراسر جزایر فیجی مسلط شدند و در ۱۸۷۴ رسماً این سرزمین را تصرف کردند و برای کار در کشتزارها، کارگران هندی را به کار گرفتند. جنبش‌های استقلال‌طلبانۀ مردم فیجی در ۱۹۵۶ به‌نتیجه رسید و کشور مزبور به خودگردانی داخلی نایل آمد. این کشور در دهم اکتبر ۱۹۷۰ به استقلال کامل رسید و به عضویت جامعۀ ملل مشترک‌المنافع و نیز سازمان ملل متحد درآمد. فیجی تا ۱۹۸۷ به‌صورت فرمانداری کل اداره می‌شد و قانون اساسی ۱۹۹۸ نظام جمهوری را بر آن حاکم ساخت.