مشاور امنیت ملی: تفاوت میان نسخه‌ها

این مقام در آغاز منصبی اداری بود ولی زمانی که مک‌جورج باندی<ref>McGeorge Bundy</ref> (1961ـ1966)، والت روستو<ref>Walt Rostow</ref> (1966ـ1969)، و [[کیسینجر، هنری (۱۹۲۳)|هنری کیسینجر]]<ref>Henry Kissinger</ref> (1969ـ1975) عهده‌دار آن شدند شأن و اهمیت فزون‌تری یافت. کیسینجر، در مقایسه با ویلیام راجرز<ref>William Rogers</ref>، وزیر امور خارجه، نفوذ بیشتری بر ریچارد نیکسون<ref>Richard Nixon</ref>، رئیس‌جمهور وقت داشت. [[برژینسکی، زبیگنیف|زبیگنیف برژینسکی]]<ref>Zbigniew Brzezinski</ref> هم، که در 1977 به این مقام تعیین شد، با سایرس ونس<ref>Cyrus Vance</ref>، وزیر امور خارجه، بر سر نفوذ بر جیمی کارتر<ref>Jimmy Carter</ref> کشمکش داشتند. دریاسالار جان پوین‌دکستر<ref>John Poindexter</ref>، مشاور امنیت ملی [[ریگان، رونالد ویلسون (۱۹۱۱ـ۲۰۰۴)|رونالد ریگان]]<ref>Ronald Reagan</ref>، که در 1985 به جای [[مک فارلین، رابرت (۱۹۳۷)|رابرت مک فارلین]]<ref>Robert Mc Fariane</ref> (1937ـ ) عهده‌دار این مقام شد، در 1986 به سبب مشارکت در فروش غیرقانونی اسلحه به ایران به ناچار استعفا کرد. پس از وی فرانک کارلوتچی<ref>Frank Carlucci</ref> (1930ـ )، سرتیپ کالین پاوئل<ref>Colin Powell</ref> (1937ـ )، ژنرال برنت اسکوکرافت<ref>Brent Scowcroft</ref> (1925ـ )، و آنتونی لیک<ref>Anthony Lake</ref> (1939ـ ) این مسئولیت را به عهده داشتند.