ختن: تفاوت میان نسخه‌ها

(یا: هوتن<ref>Hotan</ref>) شهر و [[واحه]]<ref>oasis</ref>ای در ناحیۀ خودمختار [[سین کیانگ اویغور]]<ref>Xinjiang Uygur Autonomous Region</ref>، در شمال غربی [[چین]]، با 175,298 نفر جمعیت (۲۰۲۱) و 1,591 کیلومتر مربع مساحت. در رأس شمالی [[کونلون، کوه های|کوه‌های کونلون]]<ref>Kunlun Mountains</ref> و در حاشیۀ بیابان [[تاکلاماکان]]<ref>Taklamakan Desert </ref>، حدود ۲۰۰کیلومتری جنوب شرقی [[شاچه]]<ref>Shache </ref>، واقع شده است. مرکز [[کشاورزی]] است و [[غلات (گیاهان)|غلات]]، [[پنبه]]، [[میوه]]، [[ابریشم]]، و [[قالی]] تولید می‌کند. استخراج [[طلا]] نیز تا حدودی رواج دارد. ختن همچنین مرکز منطقه‌ای است که [[یشم]] و سایر سنگ‌های قیمتی تولید می‌کند. این شهر بر سر راه [[جاده ابریشم|جادۀ ابریشم]]<ref>Silk Road</ref> قرار داشت و بزرگ‌ترین و مهم‌ترین پایگاه تهیۀ آذوقه بر حاشیۀ جنوبی بیابان تاکلاماکان بود. ظاهراً در اوایل دورۀ [[مسیحیت]] مردم آن به مذهب بودایی گرویدند. فرهنگ بودایی، از طریق ختن، از [[هند]] به چین وارد شد. [[اسلام]] در اواخر قرن ۴م یا اوایل قرن ۵م در این سرزمین رواج یافت. بعدها ختن به همراه [[کاشغر]]<ref>Kashgar</ref> تحت استیلای ایلک‌خانیان و قراختائیان قرار گرفت. در قرن ۱۳م، [[چنگیزخان]]<ref>Genghis Khan </ref> مغول آن را فتح کرد. ختن بعدها همواره در سرنوشت کاشغر سهیم و دستخوش تغییرات سیاسی متعدد بود. از ۱۸۷۸ به چین تعلق دارد. در مأخذ چینی مربوط به قرن ۲م از ختن به نام هوتیِن<ref>Ho-t’ien</ref> نام برده شده است؛ این نام هنوز هم به ویرانه‌های شهر پیش از اسلام، در ۸کیلومتری شهر کنونی، اطلاق می‌شود.