نینگ بو: تفاوت میان نسخه‌ها

</ref>، در شرق [[چین]]، به فاصلۀ ۲۵کیلومتری مصب<ref> mouth </ref> رود یونگ<ref>Yong River</ref>، با 9,618,000 نفر جمعیت (۲۰۲۲) و 9,816 کیلومتر مربع مساحت. در ارتفاع ۱۵۰ متری از سطح دریا واقع شده است. صنایع آن عبارت‌اند از ماهیگیری، کشتی‌سازی، پالایش [[نفت]]، تولید مواد پتروشیمی، تجهیزات فنّاوری پیشرفته، و [[صنایع دستی]] سنتی. در دوران [[تانگ، سلسله|سلسلۀ تانگ]]<ref> Tang </ref> (۶۱۸ـ۹۰۷م) مرکز تجارت خارجی، و در ۱۸۱۲ از نخستین بندرهای پیمانی<ref>treaty ports </ref> چین بود. نینگ‌بو که صنایع دستی آن مانند [[ابریشم]]، وسایل چوبی لاک و الکلی شده، و لوازم خانگی شهرت دارد، نقطۀ توزیع کالا برای [[شانگهای]] محسوب می‌شود و به بندر مهم صیادی تبدیل شده است. صنایع جدید آن شامل پالایش نفت، علوم مهندسی، و تولید پارچه، مواد پتروشیمی، و موتورهای گازوئیلی است. بازرگانان پرتغالی از ۱۵۲۲ تا ۱۵۴۵ در این شهر سکونت گزیدند و آن را لیامپو<ref>Liampo </ref> نامیدند. در ۱۸۴۲، با امضای [[پیمان نانجینگ]]<ref>Treaty of Nanjing</ref>، به روی تجارت خارجی باز شد، اما با توسعۀ شانگهای از اهمیت آن کاسته شد. از ۱۹۱۱ تا ۱۹۴۹، نینگشین نامیده می‌شد.