مک انرو، جان پاتریک: تفاوت میان نسخه‌ها

تنیس‌باز امریکایی. رفتار گستاخانۀ او در زمین تنیس در اوایل دهۀ ۱۹۸۰م حاکم بر بازی‌های مردان بود. سه بار قهرمان انفرادی مسابقات ویمبلدون<ref>Wimbledon </ref> در ۱۹۸۱، ۱۹۸۳ و ۱۹۸۴م و سه بار متوالی نیز قهرمان انفرادی مسابقات تنیس آزاد [[امریکا، ایالات متحده|امریکا]] از ۱۹۷۹ تا ۱۹۸۱م و بار دیگر در ۱۹۸۴م شد. در بازی تیمی دونفره بسیار خوب بود و دَه بار قهرمان گراند اسلم<ref>Grand Slam</ref> شد که هفت بار آن با مشارکت پیتر فلمینگ<ref>Peter Fleming</ref> بود. پس از تام گالیکسون<ref>Tom Gullikson</ref> در سپتامبر ۱۹۹۹م کاپیتان تیم جام دیویس<ref>Davis Cup</ref> امریکا شد. پس از کناره‌گیری از ورزش قهرمانی، گزارشگر تنیس برای تلویزیون شد و صراحت لهجه‌اش برای او مجبوبیت بسیار در اروپا و امریکا در پی داشت. از مهم‌ترین افتخارات اوست: قهرمانی دونفرۀ ویمبلدون در ۱۹۷۹، ۱۹۸۱، ۱۹۸۳ـ۱۹۸۴، ۱۹۹۲م؛ قهرمانی دونفرۀ تنیس آزاد امریکا در ۱۹۷۹، ۱۹۸۱، ۱۹۸۳، ۱۹۸۹م؛ قهرمانی مسابقات دونفرۀ مختلط آزاد فرانسه در ۱۹۷۷م؛ قهرمانی انفرادی جایزۀ بزرگ اساتید<ref>Grand Prix Masters</ref> در ۱۹۷۹، ۱۹۸۴، ۱۹۸۵م و قهرمانی دونفرۀ این مسابقات در ۱۸۵۰ و ۱۹۷۹م.