گویجو: تفاوت میان نسخه‌ها

</ref>) استانی در جنوب چین، با ۱۷۴هزار کیلومتر مربع مساحت و ۳۵,۵۵۰,۰۰۰ نفر جمعیت (۱۹۹۶) اقلیت‌های قومی حدود ۲۵ درصد از جمعیت آن را تشکیل می‌دهند. از شمال به سیچوان<ref>Sichuan  

</ref>، از شرق به هونان<ref>Hunan </ref>، از جنوب به ناحیۀ خودمختار گوانگسی جوانگ<ref>Guangxi Zhuang Autonomous Region</ref>، و از غرب به یون‌نان<ref> Yunnan </ref> محدود است. مرکز این استان گوی‌یانگ<ref>Guiyang </ref> است و دیگر شهرهای مهم آن عبارت‌اند از زونی<ref>Zunyi </ref>، اَنشان<ref>Anshan</ref>، و دویون<ref> Duyun </ref>. تا زمان سلطنت سلسلۀ مینگ (۱۳۶۸ـ۱۶۴۴) چینی‌های هان<ref>Han Chinese</ref> در گویجو ساکن نشده بودند. در گذشته، این استان از توسعه‌نیافته‌ترین و کم‌جمعیت‌ترین استان‌های چین به‌شمار می‌رفت. مائو تسه‌تونگ<ref> Mao Zedong </ref> در ۱۹۳۵ در همایش زونی، شهری در شمال استان، به رهبری حزب کمونیست چین<ref>Chinese Communist Party </ref> انتخاب شد. حملۀ ژاپن (۱۹۳۷ـ۱۹۴۵) سبب عقب‌نشینی حکومت ملّیون گومین‌دانگ<ref>Guomindang</ref> به سمت جنوب غربی شد، که این امر به شهرت و توسعۀ شهر انجامید.