باباچاهی، علی: تفاوت میان نسخه‌ها

<p>نخستین مجموعه شعرش (در بی‌تکیه‌گاهی) در سال 1346ش منتشر شد و طی سال‌های بعد ابتدا تحت تاثیر [[فرخ زاد، فروغ (تهران ۱۳۱۳ ـ همان جا ۱۳۴۵ش)|فروغ فرخزاد]] و بعدتر شاعرانی چون [[م. آزاد]] و [[شاملو، احمد (تهران ۱۳۰۴ـ۱۳۷۹ش)|احمد شاملو]] شعر می‌سرود. از اواخر دهۀ 1360ش با گذر از شعر نیمایی، با روی آوردن مطلق به شعر بی‌وزن، به زبان و سبک شعری خودش دست یافت. </p>

<p>وی در دهۀ ۱۳۷۰ش به بیان آرای خویش دربارۀ شاخه‌ای از شعر جدید به نام «پسانیمایی» پرداخت و در کنار [[براهنی، رضا|رضا براهنی]] از پرهیاهوترین و پرتکاپوترین شاعران ایرانی بود. از باباچاهی جز دفترهای شعر پرشمار، مقاله‌ها، مجموعۀ مقاله‌ها و تحلیل‌های متعددی دربارۀ جوانب شعر معاصر ایران در دست است که در انتها فهرستی از آنها (جز گزیده‌ شعرهای شاعر) درج می‌شود.</p>

<p>در بی‌تکیه‌گاهی (۱۳۴۶)؛ جهان و روشنایی‌های غمناک (۱۳۴۹)؛ از نسل آفتاب (۱۳۵۳)؛ صدای شن (۱۳۵۶)؛ از خاک‌مان آفتاب برمی‌آید (۱۳۶۰)؛ آوای دریامردان (۱۳۶۸)؛ منزل‌های دریا بی‌نشان است (۱۳۷۶)؛ نم‌نم بارانم (۱۳۷۵)؛ عقل عذابم می‌دهد (۱۳۷۹)؛ قیافه‌ام که خیلی مشکوک است (۱۳۸۱)؛ رفته‌ بودم به صید نهنگ (۱۳۸۲)؛ پیکاسو در آب‌های خلیج فارس  (۱۳۸۸)؛ فقط از پریان دریایی زخم زبان نمی‌خورَد (۱۳۸۸)؛ هوش و حواس گُل شب‌بو برای من کافی‌ست (۱۳۹۱)؛ گُلِ بارانِ هزار روزه - (۱۳۹۰)؛ دنیا اشتباه می‌کند (۱۳۹۱)؛ بیا گوش‌ماهی جمع کنیم (شعرک‌ها- ۱۳۹۱)؛ به شیوهٔ خودشان عاشق می‌شوند (عاشقانه‌ها- ۱۳۹۱)؛ باغ انار از این‌طرف است (۱۳۹۱)؛ در غارهای پُر از نرگس (۱۳۹۲)؛ این کشتی پراسرار (۱۳۹۳)؛ اتاق بر آب راه می‌روم (۱۳۹۴)؛ قشنگی دنیا به همین است (۱۳۹۵)؛ آدم‌ها در غروب اسم ندارند (۱۳۹۵)؛ آئورا و دیگران من (۱۳۹۵)</p>

'''شعر کودک'''

چه کسی درِ قفس را باز کرد؟ (۱۳۵۶)؛ سوغات بهار (۱۳۳۷)