پرش به محتوا

باباچاهی، علی: تفاوت میان نسخه‌ها

بدون خلاصۀ ویرایش
بدون خلاصۀ ویرایش
بدون خلاصۀ ویرایش
خط ۳۲: خط ۳۲:
<p>نخستین مجموعه شعرش (در بی‌تکیه‌گاهی) در سال 1346ش منتشر شد و طی سال‌های بعد ابتدا تحت تاثیر [[فرخ زاد، فروغ (تهران ۱۳۱۳ ـ همان جا ۱۳۴۵ش)|فروغ فرخزاد]] و بعدتر شاعرانی چون [[م. آزاد]] و [[شاملو، احمد (تهران ۱۳۰۴ـ۱۳۷۹ش)|احمد شاملو]] شعر می‌سرود. از اواخر دهۀ 1360ش با گذر از شعر نیمایی، با روی آوردن مطلق به شعر بی‌وزن، به زبان و سبک شعری خودش دست یافت. </p>
<p>نخستین مجموعه شعرش (در بی‌تکیه‌گاهی) در سال 1346ش منتشر شد و طی سال‌های بعد ابتدا تحت تاثیر [[فرخ زاد، فروغ (تهران ۱۳۱۳ ـ همان جا ۱۳۴۵ش)|فروغ فرخزاد]] و بعدتر شاعرانی چون [[م. آزاد]] و [[شاملو، احمد (تهران ۱۳۰۴ـ۱۳۷۹ش)|احمد شاملو]] شعر می‌سرود. از اواخر دهۀ 1360ش با گذر از شعر نیمایی، با روی آوردن مطلق به شعر بی‌وزن، به زبان و سبک شعری خودش دست یافت. </p>
<p>وی در دهۀ ۱۳۷۰ش به بیان آرای خویش دربارۀ شاخه‌ای از شعر جدید به نام «پسانیمایی» پرداخت و در کنار [[براهنی، رضا|رضا براهنی]] از پرهیاهوترین و پرتکاپوترین شاعران ایرانی بود. از باباچاهی جز دفترهای شعر پرشمار، مقاله‌ها، مجموعۀ مقاله‌ها و تحلیل‌های متعددی دربارۀ جوانب شعر معاصر ایران در دست است که در انتها فهرستی از آنها (جز گزیده‌ شعرهای شاعر) درج می‌شود.</p>
<p>وی در دهۀ ۱۳۷۰ش به بیان آرای خویش دربارۀ شاخه‌ای از شعر جدید به نام «پسانیمایی» پرداخت و در کنار [[براهنی، رضا|رضا براهنی]] از پرهیاهوترین و پرتکاپوترین شاعران ایرانی بود. از باباچاهی جز دفترهای شعر پرشمار، مقاله‌ها، مجموعۀ مقاله‌ها و تحلیل‌های متعددی دربارۀ جوانب شعر معاصر ایران در دست است که در انتها فهرستی از آنها (جز گزیده‌ شعرهای شاعر) درج می‌شود.</p>
<p></p>
<p>باباچاهی پس از دوره‌ای بیماری به دنبال شکستگی پا، براثر ایست قلبی درگذشت.</p>
<p></p>
<p></p>
<p></p>
<p></p>
سرویراستار، ویراستار
۷۶٬۵۹۲

ویرایش