مسجد جامع (لاهیجان): تفاوت میان نسخه‌ها

منوچهر ستوده در دهۀ 1340ش از این مسجد دیدن کرده؛ بخشی از توصیف او از مشخصات بنای مسجد در جلد دوم کتاب «از آستارا تا استارباد» چنین است: «بنای کنونی به شکل مستطیلی است که طول آن دو برابر عرض است. پنج فیلپای اصلی در امتداد یکدیگر در میان مسجد است و ده فیلپای دیگر که نیمی از آنها در دیوارهای طرفین است، روبروی این پنج فیلیپا قرار گرفته‌اند. فاصلۀ فیلیپاها از یکدیگر، در عرض و طول بنا شش متر است. عرض و طول فیلیپاها یک متر و نیم است. طاق سراسر مسجد بر این فییپاها استوار است و طاق میان هر دو فیلیپا که در طول قرار می‌گیرد، گهواره‌ای است. طرف شرق مسجد، چهار در ورودی است که دو در آن به آبدست و محل وضو ساختن می‌رود. طرف غرب فقط یک در است که به مدرسۀ متصل به مسجد راه دارد... سطح دیوارها و فیلیپاها تا ارتفاعی بیش از یک متر ازاره‌ای کاشیکاری دارد. کاشی‌های ازارۀ دیوارها منقوش به گل و بوته است. کف مسجد را که از کاشی‌های ظریف قدیمی مفروش بوده، کنده‌اند و به جای آن بتون ریخته‌اند. سراسر بام مسجد سفال‌پوش است. بالای مسجد مناره‌ای کوتاه و قدیمی است.» از دیگر امتیازات تاریخی این مسجد، وجود دو کتیبۀ سنگی مربوط به دورۀ سلطنت شاه سلطان حسین، آخرین پادشاه صفوی، یکی بر سنگ در (1106ق) و دیگری بر دیوار ایوان مسجد (1107ق) است. کتیبۀ نخست، که خطاب به وزیر گیلان بیه پیش دارد، پیرامون قواعد عرفی و دینی جامعه و کتیبۀ دیگر قطعه‌شعری به سیاق ماده‌تاریخ است.