خاکدان

خاکدان (عرفان)

(در لغت به معنی محل خاک و مزبله) در اصطلاح عرفا، به معنی دنیا و عالَم. در آثار صوفیان، به معنی پست و دنی آمده است. مولوی در مثنوی معنوی این واژه را به معنی دنیا به کار برده است. سنایی نیز از این واژه به همین معنی استفاده کرده است.