ابن اشعث: تفاوت میان نسخهها
Mohammadi2 (بحث | مشارکتها) بدون خلاصۀ ویرایش |
Mohammadi3 (بحث | مشارکتها) بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
ابن اَشْعَث ( ـ۸۵ق)<br>(عبدالرحمن بن محمد بن اشعث کِندی) از شخصیتهای نظامی و سیاسی [[بنی امیه|بنیامیّه]]. وی از نوادگان [[اشعث بن قیس کندی|اشعث بن قیس]] بود. اشعث و فرزندانش ابتدا با خاندان حضرت [[علی]] (ع) روابط حسنه و نیکو داشتند اما این روابط بهتدریج به سردی و سپس به دشمنی گرایید. حضور ابن اشعث در صحنۀ سیاست در جلسۀ پدر وی، محمّد بن اشعث، با [[عبیدالله بن زیاد|عُبیدالله بن زیاد]] بود که عبدالرحمن پدر را از محل اختفای [[مسلم بن عقیل]] آگاه ساخت. او در این زمان همراه قبیلهاش در معیت زبیریان بود. وی در اوایل سال ۶۷ق به [[بصره]] مراجعت کرد، تا در جنگ علیه [[مختار ثقفی (۱ـ کوفه ۶۷ ق)|مختار]] به پدر خود کمک کند. قتل محمد بن اشعث و فرزندانش در این حادثه نفرت عبدالرحمن را نسبت به شیعیان برانگیخت و او درصدد انتقام برآمد. ابن اشعث پس از مرگ پدرش بهرغم حضور برادران بزرگتر، در سن ۲۷سالگی رهبری قبیلۀ خود را به عهده گرفت. پس از به قدرت رسیدن [[مروان بن حکم]]، خلیفه اموی، وی که از بستگان [[حجاج بن یوسف ثقفی|حَجاج]] بود، از سوی او به حکومت سیستان منصوب شد. ولی چندی بعد با حجاج اختلاف پیدا کرد و علیه او شورید و [[کرمان، استان|کرمان]] و [[فارس، استان|فارس]] را متصرف شد. سرانجام در جنگ با حجاج شکست خورد و خودکشی کرد.<br><!--11023200--> | ابن اَشْعَث ( ـ۸۵ق)<br>(عبدالرحمن بن محمد بن اشعث کِندی) از شخصیتهای نظامی و سیاسی [[بنی امیه|بنیامیّه]]. وی از نوادگان [[اشعث بن قیس کندی|اشعث بن قیس]] بود. اشعث و فرزندانش ابتدا با خاندان حضرت [[علی]] (ع) روابط حسنه و نیکو داشتند اما این روابط بهتدریج به سردی و سپس به دشمنی گرایید. حضور ابن اشعث در صحنۀ سیاست در جلسۀ پدر وی، محمّد بن اشعث، با [[عبیدالله بن زیاد|عُبیدالله بن زیاد]] بود که عبدالرحمن پدر را از محل اختفای [[مسلم بن عقیل]] آگاه ساخت. او در این زمان همراه قبیلهاش در معیت زبیریان بود. وی در اوایل سال ۶۷ق به [[بصره]] مراجعت کرد، تا در جنگ علیه [[مختار ثقفی (۱ـ کوفه ۶۷ ق)|مختار]] به پدر خود کمک کند. قتل محمد بن اشعث و فرزندانش در این حادثه نفرت عبدالرحمن را نسبت به شیعیان برانگیخت و او درصدد انتقام برآمد. ابن اشعث پس از مرگ پدرش بهرغم حضور برادران بزرگتر، در سن ۲۷سالگی رهبری قبیلۀ خود را به عهده گرفت. پس از به قدرت رسیدن [[مروان بن حکم]]، خلیفه اموی، وی که از بستگان [[حجاج بن یوسف ثقفی|حَجاج]] بود، از سوی او به حکومت [[سیستان، ناحیه تاریخی|سیستان]] منصوب شد. ولی چندی بعد با حجاج اختلاف پیدا کرد و علیه او شورید و [[کرمان، استان|کرمان]] و [[فارس، استان|فارس]] را متصرف شد. سرانجام در جنگ با حجاج شکست خورد و خودکشی کرد.<br><!--11023200--> | ||
[[رده:دین اسلام]] | [[رده:دین اسلام]] | ||
[[رده:تاریخ اسلام – دوره های اموی و عباسی]] | [[رده:تاریخ اسلام – دوره های اموی و عباسی]] | ||
نسخهٔ کنونی تا ۱۵ فوریهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۹:۰۷
ابن اَشْعَث ( ـ۸۵ق)
(عبدالرحمن بن محمد بن اشعث کِندی) از شخصیتهای نظامی و سیاسی بنیامیّه. وی از نوادگان اشعث بن قیس بود. اشعث و فرزندانش ابتدا با خاندان حضرت علی (ع) روابط حسنه و نیکو داشتند اما این روابط بهتدریج به سردی و سپس به دشمنی گرایید. حضور ابن اشعث در صحنۀ سیاست در جلسۀ پدر وی، محمّد بن اشعث، با عُبیدالله بن زیاد بود که عبدالرحمن پدر را از محل اختفای مسلم بن عقیل آگاه ساخت. او در این زمان همراه قبیلهاش در معیت زبیریان بود. وی در اوایل سال ۶۷ق به بصره مراجعت کرد، تا در جنگ علیه مختار به پدر خود کمک کند. قتل محمد بن اشعث و فرزندانش در این حادثه نفرت عبدالرحمن را نسبت به شیعیان برانگیخت و او درصدد انتقام برآمد. ابن اشعث پس از مرگ پدرش بهرغم حضور برادران بزرگتر، در سن ۲۷سالگی رهبری قبیلۀ خود را به عهده گرفت. پس از به قدرت رسیدن مروان بن حکم، خلیفه اموی، وی که از بستگان حَجاج بود، از سوی او به حکومت سیستان منصوب شد. ولی چندی بعد با حجاج اختلاف پیدا کرد و علیه او شورید و کرمان و فارس را متصرف شد. سرانجام در جنگ با حجاج شکست خورد و خودکشی کرد.