خویی، سید ابوالقاسم (خوی ۱۲۷۸ـ بغداد ۱۳۷۱ش): تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
Mohammadi3 (بحث | مشارکتها) بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{جعبه زندگینامه | |||
|عنوان =سید ابوالقاسم خویی | |عنوان =سید ابوالقاسم خویی | ||
|نام = | |نام = | ||
| خط ۲۷: | خط ۲۶: | ||
|پست تخصصی = | |پست تخصصی = | ||
|باشگاه = | |باشگاه = | ||
}}[[مرجع تقلید]] و رجالی نامدار ایرانی. در ۱۳۳۰ق به نجف رفت. دورۀ سطح را همانجا نزد پدر به پایان برد. از ۱۳۳۸ق به گذراندن دورۀ خارج نزد شیخالشریعۀ اصفهانی، شیخ مهدی مازندرانی، شیخ ضیاءالدین عراقی، شیخ محمدحسین اصفهانی و [[ | }} | ||
خویی، سید ابوالقاسم (خوی ۱۲۷۸ـ بغداد ۱۳۷۱ش)<br /> [[File:19113500-1.jpg|thumb|خویی، سید ابوالقاسم]][[مرجع تقلید]] و رجالی نامدار ایرانی. در ۱۳۳۰ق به نجف رفت. دورۀ سطح را همانجا نزد پدر به پایان برد. از ۱۳۳۸ق به گذراندن دورۀ خارج نزد شیخالشریعۀ اصفهانی، شیخ مهدی مازندرانی، شیخ ضیاءالدین عراقی، شیخ محمدحسین اصفهانی و [[نائینی، میرزا محمدحسین|شیخ محمدحسین نایینی]] پرداخت. سالها در نجف فقه و اصول تدریس کرد و از مدرسان بنام آنجا بهشمار میرفت و شاگردان برجستۀ زیادی را تربیت کرد که برخی از آنها از مراجع تقلیدند. او در جریان انتفاضۀ عراق در ۱۹۹۱، یک هیئت ۹نفره از علمای نجف را برای ادارۀ امور عراق تعیین کرد. پس از سرکوب انتفاضه، تحت فشار حکومت بعثی قرار گرفت. فرزندان وی به نمایندگی از او مراکز دینی در لندن و نیویورک ایجاد کردند که تاکنون برپاست. بیش از هجده تقریر از درسهای او به کوشش شاگردانش تدوین شده است. خود نیز بیش از بیست کتاب در رشتههای مختلف بهویژه فقه و اصول تألیف کرده است. از آثارش:''البیان فی تفسیرالقرآن''؛ ''تکملة منهاجالصالحین''؛ ''تعلیقه علیالعروةالوثقی''؛ ''معجم رجالالحدیث''.<br /> <!--19113500--> | |||
[[Category:دین اسلام]] | [[Category:دین اسلام]] | ||
[[Category:روحانیون و علمای برجسته]] | [[Category:روحانیون و علمای برجسته]] | ||
نسخهٔ کنونی تا ۱۵ ژوئن ۲۰۲۶، ساعت ۰۷:۰۴
| سید ابوالقاسم خویی | |
|---|---|
| زادروز |
خوی ۱۲۷۸ش |
| درگذشت | بغداد ۱۳۷۱ش |
| ملیت | ایرانی |
| تحصیلات و محل تحصیل | تحصیلات حوزوی |
| شغل و تخصص اصلی | مرجع تقلید و رجالی |
| آثار | تکمله منهاج الصالحین، تعلیقه علی العروه الوثقی، معجم رجال الحدیث |
خویی، سید ابوالقاسم (خوی ۱۲۷۸ـ بغداد ۱۳۷۱ش)
مرجع تقلید و رجالی نامدار ایرانی. در ۱۳۳۰ق به نجف رفت. دورۀ سطح را همانجا نزد پدر به پایان برد. از ۱۳۳۸ق به گذراندن دورۀ خارج نزد شیخالشریعۀ اصفهانی، شیخ مهدی مازندرانی، شیخ ضیاءالدین عراقی، شیخ محمدحسین اصفهانی و شیخ محمدحسین نایینی پرداخت. سالها در نجف فقه و اصول تدریس کرد و از مدرسان بنام آنجا بهشمار میرفت و شاگردان برجستۀ زیادی را تربیت کرد که برخی از آنها از مراجع تقلیدند. او در جریان انتفاضۀ عراق در ۱۹۹۱، یک هیئت ۹نفره از علمای نجف را برای ادارۀ امور عراق تعیین کرد. پس از سرکوب انتفاضه، تحت فشار حکومت بعثی قرار گرفت. فرزندان وی به نمایندگی از او مراکز دینی در لندن و نیویورک ایجاد کردند که تاکنون برپاست. بیش از هجده تقریر از درسهای او به کوشش شاگردانش تدوین شده است. خود نیز بیش از بیست کتاب در رشتههای مختلف بهویژه فقه و اصول تألیف کرده است. از آثارش:البیان فی تفسیرالقرآن؛ تکملة منهاجالصالحین؛ تعلیقه علیالعروةالوثقی؛ معجم رجالالحدیث.