نبرد بووین: تفاوت میان نسخهها
Mohammadi2 (بحث | مشارکتها) بدون خلاصۀ ویرایش |
Mohammadi3 (بحث | مشارکتها) بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۲: | خط ۲: | ||
نبرد بووین Battle of Bouvines | نبرد بووین Battle of Bouvines | ||
نبردی میان [[فیلیپ | نبردی میان [[فیلیپ دوم (۱۱۶۵ـ۱۲۲۳م)|فیلیپ دوم]] (فیلیپ اوگوست)<ref>(Philip II (Philip Augustus</ref>، شاه [[فرانسه]]، و [[اوتوی چهارم]]<ref>Otto IV</ref>، فرمانروای [[امپراتوری مقدس روم]] و متحدانش، از جمله شاه جان<ref>King John</ref>، پادشاه [[انگلستان]]، در نزدیکی روستای بووین<ref>Bouvinen</ref> در [[فلاندر]]<ref>Flanders</ref> (27 ژوئیۀ 1214م). این نبرد به پیروزی سرنوشتساز فیلیپ دوم انجامید. این پیروزی، که از مهمترین پیروزیهای اروپای [[قرون وسطا]] بود، اوتو را چنان تضعیف کرد که [[فردریک دوم (۱۱۹۴ـ۱۲۵۰م)|فردریک دوم]]<ref>Frederick II</ref> به جای او بر مسند امپراتوری مقدس روم تکیه زد، حاکمیت شمال فرانسه و فلاندر نصیب فیلیپ شد و انگلستان از همۀ ادعاهای خود در مورد این منطقه چشمپوشی کرد. قرار بر این بود که اوتو از [[هلند]]، که متحدانی در آنجا داشت، و جان از جنوبغربی به فرانسه حمله کنند. اما اوتو تأخیر کرد و جان منتظرش نماند و لشکرش را به بوردو<ref>Bordeaux</ref> بازگرداند. در این اثنا، سپاه فرانسه به جانب فلاندر پیشروی کرد. اوتو سرانجام عازم جنوب شد و دو لشکر در بووین، که روستایی است بین لیل<ref>Lille</ref> و [[تورنه]]<ref>Tournai</ref> در شمال فرانسه، رویارو شدند. شمار سپاهیان لشکر اوتو، که نیروهای انگلیسی آن اندک بودند، شاید به 30 هزار تن میرسید و شمار فرانسویان نیز همین تعداد بود. دو طرف سربازان پیاده خود را در میانه لشکر و سوارهنظام را در دو طرف و نیروهای احتیاط را در عقب لشکر مستقر کردند. اما فرانسویان رفتهرفته برتری یافتند، متحدان را تارومار کردند و سربازان بسیاری را به اسارت گرفتند. | ||
| | ||
نسخهٔ کنونی تا ۱۶ ژوئن ۲۰۲۶، ساعت ۰۵:۵۸
نبرد بووین Battle of Bouvines
نبردی میان فیلیپ دوم (فیلیپ اوگوست)[۱]، شاه فرانسه، و اوتوی چهارم[۲]، فرمانروای امپراتوری مقدس روم و متحدانش، از جمله شاه جان[۳]، پادشاه انگلستان، در نزدیکی روستای بووین[۴] در فلاندر[۵] (27 ژوئیۀ 1214م). این نبرد به پیروزی سرنوشتساز فیلیپ دوم انجامید. این پیروزی، که از مهمترین پیروزیهای اروپای قرون وسطا بود، اوتو را چنان تضعیف کرد که فردریک دوم[۶] به جای او بر مسند امپراتوری مقدس روم تکیه زد، حاکمیت شمال فرانسه و فلاندر نصیب فیلیپ شد و انگلستان از همۀ ادعاهای خود در مورد این منطقه چشمپوشی کرد. قرار بر این بود که اوتو از هلند، که متحدانی در آنجا داشت، و جان از جنوبغربی به فرانسه حمله کنند. اما اوتو تأخیر کرد و جان منتظرش نماند و لشکرش را به بوردو[۷] بازگرداند. در این اثنا، سپاه فرانسه به جانب فلاندر پیشروی کرد. اوتو سرانجام عازم جنوب شد و دو لشکر در بووین، که روستایی است بین لیل[۸] و تورنه[۹] در شمال فرانسه، رویارو شدند. شمار سپاهیان لشکر اوتو، که نیروهای انگلیسی آن اندک بودند، شاید به 30 هزار تن میرسید و شمار فرانسویان نیز همین تعداد بود. دو طرف سربازان پیاده خود را در میانه لشکر و سوارهنظام را در دو طرف و نیروهای احتیاط را در عقب لشکر مستقر کردند. اما فرانسویان رفتهرفته برتری یافتند، متحدان را تارومار کردند و سربازان بسیاری را به اسارت گرفتند.