دانونتسیو، گابریله (۱۸۶۳ـ۱۹۳۸): تفاوت میان نسخه‌ها

از ویکیجو | دانشنامه آزاد پارسی
دیداریویکی‌متن
بدون خلاصۀ ویرایش
 
بدون خلاصۀ ویرایش
 
خط ۲۸: خط ۲۸:
}}
}}
دانونتسیو، گابریله (۱۸۶۳ـ۱۹۳۸)(D'Annunzio, Gabriele)<br /> [[File:20048000.jpg|thumb|گابریله دانونتسیو]]
دانونتسیو، گابریله (۱۸۶۳ـ۱۹۳۸)(D'Annunzio, Gabriele)<br /> [[File:20048000.jpg|thumb|گابریله دانونتسیو]]
نمایش‌نامه‌نویس، رمان‌نویس، و شاعر ایتالیایی. بهره‌گیری او از زبان و سبک نگارشی که در زمان خود با انتقاد بسیار روبه‌رو شد، آغاز عدول از سنت‌های ادبی ایتالیایی قرن ۱۹ محسوب می‌شود. رمان‌های او، که غالباً عناصری از فساد، تکبر، نخوت، و رسوایی را درهم می‌آمیزد، عبارت‌اند از''بی‌گناه''<ref>''L’innocente/The Intruder''</ref> (۱۸۹۱)، و ''پیروزی مرگ''<ref>''Il triomfo della morte/The Triumph of Death''</ref> (۱۸۹۴). نخستین دفتر شعر دانّونتسیو ''رؤیای نخستین بهار''<ref>''Primo vere/In Early Spring''</ref> (۱۸۷۹) نام داشت، که درپی آن مجموعه‌های دیگری از شعر، داستان‌ کوتاه، رمان، و نمایش‌نامه منتشر کرد، ازجمله تراژدی‌های ''نشاط''<ref>''La Gioconda'' </ref> (۱۸۹۹) و ''فرانچسکا داریمینی''<ref>''Francesca da Rimini'' </ref> (۱۹۰۱) را برای [[دوزه، الیونورا (۱۸۵۸ـ۱۹۲۴)|الئونورا دوزه]]<ref>Eleonora Duse</ref>، بازیگر، نوشت. دانّونتسیو در ۱۸۹۷ به نمایندگی مجلس برگزیده شد و به ملی‌گرایان جناح راست سال‌های پیش از جنگ پیوست. از هواداران جنجالی سیاست مداخله‌گری ۱۹۱۴ تا ۱۹۱۵ بود و در ۱۹۱۵ افکار عمومی را به نفع جناح متفقین برانگیخت. پس از شرکت در جنگ جهانی اول، در ۱۹۱۹ در سمت فرمانده گروهی داوطلب به بندر فیومه<ref>Fiume</ref> لشکرکشی و آن‌جا را تصرف کرد و تا ۱۹۲۱ نیز حاکم این بندر بود. شیوۀ حکومت او، به‌ویژه از نظر به‌کارگیری اصول زیبا‌شناسی در سیاست، ظهور فاشیسم را بشارت می‌داد. دانّونتسیو در ۱۹۲۴ قهرمان ملی [[ایتالیا]] شناخته شد و به او لقب پرنس مونتنه‌وسو<ref>Prince of Montenevoso</ref> را اعطا کردند. تحت تأثیر نوشته‌های [[نیچه، فریدریش ویلهلم (۱۸۴۴ـ۱۹۰۰)|نیچه]]، فیلسوف آلمانی، قرار داشت و بعدها از مبلغان پرشور [[فاشیسم]] شد. آثار دیگر: ''زمین‌ بایر''<ref>''Virgin Land'' </ref> ادامۀ کتاب ''رؤیای نخستین بهار'' اوست، که آن را به نثر نوشت و نخستین اثر منثور او نیز محسوب می‌شود؛ و درپی آن ''ترانۀ نو''<ref>''Canto nuovo/New Song''</ref> (۱۸۸۲) را منتشر کرد. برخی از دیگر آثار اولیه او عبارت‌اند از ''میان‌پردۀ شعرها''<ref>''Intermezzo di rime/An Interlude of Verses''</ref> (۱۸۸۳)، ''سن پانتا لئونه''<ref>''San Pantaleone/St Pantaleone'' </ref> (۱۸۸۶)، که مجموعه‌ای از داستان‌های کوتاه است؛ ''چکامه‌های دریایی''<ref>''Ships Odes''</ref> (۱۸۹۳)، ''سرود گاریبالدی''<ref>''La canzone di Garibaldi/The Song of Garibaldi'' </ref> (۱۹۰۱)، ''مرثیه‌های رمی''<ref>''Elegie romane/Roman Elegies''</ref> (۱۸۹۲)، و ''لودی/سرودهای نیایش''<ref>''Laudi/Hymns of Praise''</ref> (۱۹۰۳ـ۱۹۱۲). ازجمله رمان‌های اوست: ''کودک لذت''<ref>''Il piacere/The Child of Pleasure''</ref> (۱۸۸۹)، کتابی شرح‌حال‌گونه که قهرمان آن نیچه است (نفوذ نیچه در رمان ''بی‌گناه'' نیز مشهود است)؛ ''باکره‌های صخره‌ها''<ref>''Le Vergine della rocce/The Maidens of the Rocks''</ref> (۱۸۹۶)؛ و ''شعلۀ زندگی''<ref>''Il fuoco/The Flame of Life''</ref> (۱۹۰۰)، که بازتاب روابط او با الئونورا دوزه است. برخی از نمایش‌نامه‌های دانّونستیو عبارت‌اند از ''دختر یوریو''<ref>''La figlia di Iorio/The Daughter of Iorio''</ref> (۱۹۰۴) و ''شهادت سن سباستیان''<ref>''Le Martyre de Saint Sebastien/The Martyrdom of St Sebastian''</ref> (۱۹۱۱)، که به فرانسه نگاشته است. ''نکتورن''<ref>''Notturno/Nocturne''</ref> (۱۹۲۱) نیز تجربۀ نابینایی‌اش را پس از سانحه‌ای هوایی در جنگ جهانی اول شرح می‌دهد.
نمایش‌نامه‌نویس، رمان‌نویس، و شاعر ایتالیایی. بهره‌گیری او از زبان و سبک نگارشی که در زمان خود با انتقاد بسیار روبه‌رو شد، آغاز عدول از سنت‌های ادبی ایتالیایی قرن ۱۹ محسوب می‌شود. رمان‌های او، که غالباً عناصری از فساد، تکبر، نخوت، و رسوایی را درهم می‌آمیزد، عبارت‌اند از''بی‌گناه''<ref>''L’innocente/The Intruder''</ref> (۱۸۹۱)، و ''پیروزی مرگ''<ref>''Il triomfo della morte/The Triumph of Death''</ref> (۱۸۹۴). نخستین دفتر شعر دانّونتسیو ''رؤیای نخستین بهار''<ref>''Primo vere/In Early Spring''</ref> (۱۸۷۹) نام داشت، که درپی آن مجموعه‌های دیگری از شعر، داستان‌ کوتاه، رمان، و نمایش‌نامه منتشر کرد، ازجمله تراژدی‌های ''نشاط''<ref>''La Gioconda'' </ref> (۱۸۹۹) و ''فرانچسکا داریمینی''<ref>''Francesca da Rimini'' </ref> (۱۹۰۱) را برای [[دوزه، الئونورا|الئونورا دوزه]]<ref>Eleonora Duse</ref>، بازیگر، نوشت. دانّونتسیو در ۱۸۹۷ به نمایندگی مجلس برگزیده شد و به ملی‌گرایان جناح راست سال‌های پیش از جنگ پیوست. از هواداران جنجالی سیاست مداخله‌گری ۱۹۱۴ تا ۱۹۱۵ بود و در ۱۹۱۵ افکار عمومی را به نفع جناح متفقین برانگیخت. پس از شرکت در جنگ جهانی اول، در ۱۹۱۹ در سمت فرمانده گروهی داوطلب به بندر فیومه<ref>Fiume</ref> لشکرکشی و آن‌جا را تصرف کرد و تا ۱۹۲۱ نیز حاکم این بندر بود. شیوۀ حکومت او، به‌ویژه از نظر به‌کارگیری اصول زیبا‌شناسی در سیاست، ظهور فاشیسم را بشارت می‌داد. دانّونتسیو در ۱۹۲۴ قهرمان ملی [[ایتالیا]] شناخته شد و به او لقب پرنس مونتنه‌وسو<ref>Prince of Montenevoso</ref> را اعطا کردند. تحت تأثیر نوشته‌های [[نیچه، فریدریش ویلهلم (۱۸۴۴ـ۱۹۰۰)|نیچه]]، فیلسوف آلمانی، قرار داشت و بعدها از مبلغان پرشور [[فاشیسم]] شد. آثار دیگر: ''زمین‌ بایر''<ref>''Virgin Land'' </ref> ادامۀ کتاب ''رؤیای نخستین بهار'' اوست، که آن را به نثر نوشت و نخستین اثر منثور او نیز محسوب می‌شود؛ و درپی آن ''ترانۀ نو''<ref>''Canto nuovo/New Song''</ref> (۱۸۸۲) را منتشر کرد. برخی از دیگر آثار اولیه او عبارت‌اند از ''میان‌پردۀ شعرها''<ref>''Intermezzo di rime/An Interlude of Verses''</ref> (۱۸۸۳)، ''سن پانتا لئونه''<ref>''San Pantaleone/St Pantaleone'' </ref> (۱۸۸۶)، که مجموعه‌ای از داستان‌های کوتاه است؛ ''چکامه‌های دریایی''<ref>''Ships Odes''</ref> (۱۸۹۳)، ''سرود گاریبالدی''<ref>''La canzone di Garibaldi/The Song of Garibaldi'' </ref> (۱۹۰۱)، ''مرثیه‌های رمی''<ref>''Elegie romane/Roman Elegies''</ref> (۱۸۹۲)، و ''لودی/سرودهای نیایش''<ref>''Laudi/Hymns of Praise''</ref> (۱۹۰۳ـ۱۹۱۲). ازجمله رمان‌های اوست: ''کودک لذت''<ref>''Il piacere/The Child of Pleasure''</ref> (۱۸۸۹)، کتابی شرح‌حال‌گونه که قهرمان آن نیچه است (نفوذ نیچه در رمان ''بی‌گناه'' نیز مشهود است)؛ ''باکره‌های صخره‌ها''<ref>''Le Vergine della rocce/The Maidens of the Rocks''</ref> (۱۸۹۶)؛ و ''شعلۀ زندگی''<ref>''Il fuoco/The Flame of Life''</ref> (۱۹۰۰)، که بازتاب روابط او با الئونورا دوزه است. برخی از نمایش‌نامه‌های دانّونستیو عبارت‌اند از ''دختر یوریو''<ref>''La figlia di Iorio/The Daughter of Iorio''</ref> (۱۹۰۴) و ''شهادت سن سباستیان''<ref>''Le Martyre de Saint Sebastien/The Martyrdom of St Sebastian''</ref> (۱۹۱۱)، که به فرانسه نگاشته است. ''نکتورن''<ref>''Notturno/Nocturne''</ref> (۱۹۲۱) نیز تجربۀ نابینایی‌اش را پس از سانحه‌ای هوایی در جنگ جهانی اول شرح می‌دهد.
 
&nbsp;


&nbsp;
&nbsp;

نسخهٔ کنونی تا ‏۱۸ ژوئن ۲۰۲۶، ساعت ۲۰:۴۷

گابریله دانونتسیو
Gabriele D'Annunzio
زادروز ۱۸۶۳م
درگذشت ۱۹۳۸م
ملیت ایتالیایی
شغل و تخصص اصلی نمایش‌نامه‌نویس، رمان‌نویس و شاعر
شغل و تخصص های دیگر دولتمرد
لقب  پرنس مونتنه وسو
سمت نماینده مجلس در ۱۸۹۷، حاکم بندر فیومه
آثار  بی گناه (۱۸۹۱)، پیروزی مرگ (۱۸۹۴)
گروه مقاله ادبیات غرب، تاریخ جهان، تیاتر
جوایز و افتخارات قهرمان ملی ایتالیا (۱۹۲۴)

دانونتسیو، گابریله (۱۸۶۳ـ۱۹۳۸)(D'Annunzio, Gabriele)

گابریله دانونتسیو

نمایش‌نامه‌نویس، رمان‌نویس، و شاعر ایتالیایی. بهره‌گیری او از زبان و سبک نگارشی که در زمان خود با انتقاد بسیار روبه‌رو شد، آغاز عدول از سنت‌های ادبی ایتالیایی قرن ۱۹ محسوب می‌شود. رمان‌های او، که غالباً عناصری از فساد، تکبر، نخوت، و رسوایی را درهم می‌آمیزد، عبارت‌اند ازبی‌گناه[۱] (۱۸۹۱)، و پیروزی مرگ[۲] (۱۸۹۴). نخستین دفتر شعر دانّونتسیو رؤیای نخستین بهار[۳] (۱۸۷۹) نام داشت، که درپی آن مجموعه‌های دیگری از شعر، داستان‌ کوتاه، رمان، و نمایش‌نامه منتشر کرد، ازجمله تراژدی‌های نشاط[۴] (۱۸۹۹) و فرانچسکا داریمینی[۵] (۱۹۰۱) را برای الئونورا دوزه[۶]، بازیگر، نوشت. دانّونتسیو در ۱۸۹۷ به نمایندگی مجلس برگزیده شد و به ملی‌گرایان جناح راست سال‌های پیش از جنگ پیوست. از هواداران جنجالی سیاست مداخله‌گری ۱۹۱۴ تا ۱۹۱۵ بود و در ۱۹۱۵ افکار عمومی را به نفع جناح متفقین برانگیخت. پس از شرکت در جنگ جهانی اول، در ۱۹۱۹ در سمت فرمانده گروهی داوطلب به بندر فیومه[۷] لشکرکشی و آن‌جا را تصرف کرد و تا ۱۹۲۱ نیز حاکم این بندر بود. شیوۀ حکومت او، به‌ویژه از نظر به‌کارگیری اصول زیبا‌شناسی در سیاست، ظهور فاشیسم را بشارت می‌داد. دانّونتسیو در ۱۹۲۴ قهرمان ملی ایتالیا شناخته شد و به او لقب پرنس مونتنه‌وسو[۸] را اعطا کردند. تحت تأثیر نوشته‌های نیچه، فیلسوف آلمانی، قرار داشت و بعدها از مبلغان پرشور فاشیسم شد. آثار دیگر: زمین‌ بایر[۹] ادامۀ کتاب رؤیای نخستین بهار اوست، که آن را به نثر نوشت و نخستین اثر منثور او نیز محسوب می‌شود؛ و درپی آن ترانۀ نو[۱۰] (۱۸۸۲) را منتشر کرد. برخی از دیگر آثار اولیه او عبارت‌اند از میان‌پردۀ شعرها[۱۱] (۱۸۸۳)، سن پانتا لئونه[۱۲] (۱۸۸۶)، که مجموعه‌ای از داستان‌های کوتاه است؛ چکامه‌های دریایی[۱۳] (۱۸۹۳)، سرود گاریبالدی[۱۴] (۱۹۰۱)، مرثیه‌های رمی[۱۵] (۱۸۹۲)، و لودی/سرودهای نیایش[۱۶] (۱۹۰۳ـ۱۹۱۲). ازجمله رمان‌های اوست: کودک لذت[۱۷] (۱۸۸۹)، کتابی شرح‌حال‌گونه که قهرمان آن نیچه است (نفوذ نیچه در رمان بی‌گناه نیز مشهود است)؛ باکره‌های صخره‌ها[۱۸] (۱۸۹۶)؛ و شعلۀ زندگی[۱۹] (۱۹۰۰)، که بازتاب روابط او با الئونورا دوزه است. برخی از نمایش‌نامه‌های دانّونستیو عبارت‌اند از دختر یوریو[۲۰] (۱۹۰۴) و شهادت سن سباستیان[۲۱] (۱۹۱۱)، که به فرانسه نگاشته است. نکتورن[۲۲] (۱۹۲۱) نیز تجربۀ نابینایی‌اش را پس از سانحه‌ای هوایی در جنگ جهانی اول شرح می‌دهد.

 

  1. ↑ L’innocente/The Intruder
  2. ↑ Il triomfo della morte/The Triumph of Death
  3. ↑ Primo vere/In Early Spring
  4. ↑ La Gioconda
  5. ↑ Francesca da Rimini
  6. ↑ Eleonora Duse
  7. ↑ Fiume
  8. ↑ Prince of Montenevoso
  9. ↑ Virgin Land
  10. ↑ Canto nuovo/New Song
  11. ↑ Intermezzo di rime/An Interlude of Verses
  12. ↑ San Pantaleone/St Pantaleone
  13. ↑ Ships Odes
  14. ↑ La canzone di Garibaldi/The Song of Garibaldi
  15. ↑ Elegie romane/Roman Elegies
  16. ↑ Laudi/Hymns of Praise
  17. ↑ Il piacere/The Child of Pleasure
  18. ↑ Le Vergine della rocce/The Maidens of the Rocks
  19. ↑ Il fuoco/The Flame of Life
  20. ↑ La figlia di Iorio/The Daughter of Iorio
  21. ↑ Le Martyre de Saint Sebastien/The Martyrdom of St Sebastian
  22. ↑ Notturno/Nocturne
برگرفته از «https://wikijoo.ir/index.php?title=دانونتسیو،_گابریله_(۱۸۶۳ـ۱۹۳۸)&oldid=2010294693»