چینی مآب: تفاوت میان نسخه‌ها

 

سبکی تزیینی در هنر غرب، که از نقش‌مایه‌های چینی<ref>Chinese</ref> مایه می‌گرفت. طرح‌های چینی‌مآب با نقوش نامتقارن ظریف و خیالی، که بیشتر آن‌ها را اژدها، آدم‌های چینی، پرندگان افسانه‌ای، و منظره‌هایی با معابد بودایی<ref>pagodas</ref> تشکیل می‌دهند، در قرون ۱۷ و ۱۸ به‌وفور در ظروف سفالی و چینی، پارچه‌های ابریشمی، اسباب و اثاث، پرده، فرش، کاغذ دیواری، و زیورآلات به‌چشم می‌خورند. علاقه به هنر شرقی‌نما<ref>Orientalized art</ref> در اواخر قرن ۱۶ رواج یافت؛ جهانگردان و شرکت‌های مختلف هند شرقی<ref>East India</ref>، اشیاء هنری را از چین و خاور دور<ref>Far Eastern </ref> وارد می‌کردند، و به‌این‌ترتیب هنرمندان اروپایی، از این نوع تزیین تأثیر گرفتند. تزیینات چینی‌مآب در قرن ۱۸ بیش‌ازپیش متداول شد، زیرا پیچیدگی و بیگانگی و رنگ‌های مؤکد آن‌ها با شیوۀ جدید روکوکو<ref>rococo</ref> هم‌سو بود. برخی نمونه‌های آثار چینی‌مآب عبارت‌اند از ظروف مایسن<ref>Meissen </ref> و ظروف نومفنبورگ<ref>Nymphenburg</ref>، نقاشی‌های آنتوان واتو<ref>Antoine Watteau</ref> و فرانسوا بوشه<ref>François Boucher</ref>، و مبلمان تامس چیپندیل<ref>Thomas Chippendale</ref> با گره‌سازی‌های شرقی‌نما که به «چیپندیل چینی<ref>Chinese Chippendale </ref>» شهرت داشت. اتاق‌های نظرگیری که جان نَش<ref>John Nash </ref> در پاویون سلطنتی برایتون<ref>Royal Pavilion at Brighton</ref> ساخت، از نمونه‌های عالی تزیینات چینی‌‌مآب در معماری داخلی‌اند.<br/> <!--17080600-->