براندو، مارلون (۱۹۲۴ـ۲۰۰۴): تفاوت میان نسخه‌ها

</ref> که زیرلبی سخن می‌گفت و بر پردۀ سینما و بر صحنۀ تئاتر هردو حضوری قوی داشت. برای بازی در دو فیلم ''در بارانداز''<ref>''On the Waterfront ''</ref> (۱۹۵۴) و ''[[پدرخوانده]]''<ref>''The Godfather ''</ref> (۱۹۷۲) برندۀ جایزۀ اسکار بهترین بازیگر شد، ولی در اعتراض به شیوۀ نمایش سرخ‌پوستان امریکا در فیلم‌های هالیوود، جایزۀ دوم را رد کرد. ''سربازهای یک چشم''<ref>''One Eyed Jacks ''</ref> (۱۹۶۱)، یگانۀ فیلم او در مقام کارگردان، وسترنی غریب با وجوه روان‌شناختی بود. برای ساخت این فیلم در ۱۹۵۹، شرکت پنه‌بار پروداکشنز<ref>Pennebar Productions </ref>، را تأسیس کرد. مارلون براندو در اومها<ref>Omaha </ref>ی [[نبراسکا]]<ref>Nebraska</ref>، به‌دنیا آمد و کارش را در [[نیویورک]] آغاز کرد. نخستین نمایشی که بازی کرد، ''من ماما را به یاد دارم''<ref> ''I Remember Mama ''</ref> (۱۹۴۴)، در [[برادوی]]<ref>Broadway </ref> بود. با بازی در نمایش ''اتوبوسی به‌نام هوس''<ref>''A Streetcar Named Desire ''</ref> (۱۹۴۷) به شهرت رسید و مایۀ شگفتی منتقدان شد و در شیوۀ فهم این اثر، تأثیر شگرفی گذاشت. از دیگر فیلم‌های اوست: ''مردان''<ref>''The Men ''</ref> (۱۹۵۰)، ''اتوبوسی به‌نام هوس'' (۱۹۵۱)، ''وحشی''<ref>''The Wild One ''</ref> (۱۹۵۴)، ''آخرین تانگو در پاریس''<ref>''Last Tango in Paris ''</ref> (۱۹۷۳)، ''[[اینک آخرالزمان]]''<ref>''Apocalypse Now ''</ref> (۱۹۷۹)، ''دانشجوی سال اول''<ref>''The Freshman''</ref> (۱۹۹۰)، و ''دون خوان دو مارکو''<ref>'' Don Juan DeMarco ''</ref> (۱۹۹۵). تأثیر مارلون براندو بر بسیاری از بازیگران پس از خود، ازجمله [[دنیرو، رابرت|رابرت دنیرو]]<ref>Robert De Niro</ref>، مشهود است.