احمد بن حنبل (بغداد ۱۶۴ـ همان جا ۲۴۱ق): تفاوت میان نسخه‌ها

}}فقیه، محدث و متکلم و مؤسس مکتب فقهی حنبلی. در طلب [[حدیث]] به شهرهای گوناگون سفر کرد. سپس به [[بغداد]] بازگشت و ملازم شافعی شد. شاگرد [[ابویوسف قاضی، یعقوب (کوفه ۱۱۳ـ بغداد ۱۸۲ق)|قاضی ابویوسف]] و هُشیم بن بشیر نیز بود. بخاری و مسلم از او حدیث گرفته‌اند. کتابی در فقه ننوشت اما شاگردش ابوبکر خلّال آرای فقهی او را در کتاب ''الجامع لعلوم‌الامام احمد'' جمع کرده است. در فقه به اجماع، استصحاب، مصالح مرسله و سد ذرایع اهمیت فراوان می‌داد. در کلام، به خلق قرآن اعتقاد نداشت برای همین در حکومت [[مامون عباسی (۱۷۰ـ۲۱۸ق)|مأمون]] و [[معتصم عباسی (۱۸۰/۱۷۹ـ سامرا ۲۲۷ق)|معتصم]] آزار فراوان دید و دو سال زندانی شد (← [[محنه]]). اما در حکومت [[متوکل عباسی (۲۰۶ـ۲۴۷ق)|متوکل]] مورد احترام کامل بود و متوکل در همۀ کارها با او مشورت می‌کرد. علاوه‌بر این، او مخالف رأی و تأویل قرآن بود. مدعی بود که بیش از یک میلیون حدیث نوشته و شنیده است. اثر مشهور او ''المُسنَد'' نام دارد که به ''مُسنَد'' امام احمد بن حنبل معروف است. وی در باب الحرب بغداد به خاک سپرده شد.