والتون، ویلیام ترنر (۱۹۰۲ـ۱۹۸۳): تفاوت میان نسخه‌ها

</ref> طراحی شده‌اند؛ اوراتوریوی ''ضیافت بِلشَصَّر''<ref>''Belshazzar’s Feast'' </ref> (۱۹۳۱)، و ''واریاسیون‌هایی برمبنای تِمی از هیندمیت''<ref>''Variations on a Theme by Hindemith'' </ref> (۱۹۶۳). والتون در کودکی استعداد زیادی از خود نشان‌داد و به کلیسای جامع کرایست<ref>Christ Church Cathedral </ref> در [[آکسفورد]] فرستاده شد تا جزو گروه کُر آن‌جا باشد، و بعدها از مدرسۀ این کلیسا دیپلم گرفت. هیو آلن<ref>Hugh Allen </ref> (۱۸۶۹ـ۱۹۴۶)، [[ارگ|ارگ‌]]<nowiki/>نواز، درس‌هایی دربارۀ آهنگ‌سازی به او داد. در ۱۹۲۳ نخستین برنامۀ خود را در جشنوارۀ انجمن بین‌المللی موسیقی معاصر<ref>International Society for Contemporary Music </ref>، [[سالزبورگ، شهر|سالزبورگ]]<ref>Salzburg </ref>، اجرا کرد و [[کوآرتت زهی]] اول تند و تیز او نیز در همین شهر به‌اجرا درآمد. نخستین اثر موفقیت‌آمیز والتون، کنسرتوی ویولای ۱۹۲۹، با تکنوازی هیندمیت اجرا شد و دو سال بعد نیز کانتات خشونت‌بار ''ضیافت بِلشَصَّر'' شاهد نخستین اجرای خود در [[لیدز]] بود. در ۱۹۳۴ سمفونی والتون در سی‌بمل مینور پیش از تکمیل در [[لندن (انگلستان)|لندن]] به‌اجرا درآمد (قسمت فیناله سال بعد اضافه شد). در این اثر نیز، مثل کنسرتوی ویولا و سمفونی اول، تأثیرهای قارۀ اروپا، مانند [[استراوینسکی، ایگور (۱۸۸۲ـ۱۹۷۱)|استراوینسکی]]<ref>Stravinsky </ref>، [[پولانک، فرانسیس (۱۸۹۹ـ۱۹۶۳)|پولانک]]<ref>Poulenc</ref>، و [[پروکوفیف ، سرگی (۱۸۹۱ـ۱۹۵۳)|پروکوفیف]]<ref> Prokofiev</ref> مشخص است. جریان اندیشمندانه‌تر و نیمه‌رُمانتیکی نیز در آثار پس از جنگ او دیده می‌شود، که با اپرای ''ترویلوس و کرِسیدا''<ref>''Troilus and Cressida'' </ref> (۱۹۴۸ـ۱۹۵۴) آغاز شد و با کنسرتوی [[ویولنسل|ویولن‌سل]] برای پیاتیگورسکی<ref>Piatigorsky </ref> ادامه یافت. از‌جمله آثار اوست: صحنه‌ای اپرای ''خرس''<ref>''The Bear'' </ref> (از روی [[چخوف، آنتون (۱۸۶۰ـ۱۹۰۴)|چخوف]]<ref>Chekhov</ref>، ۱۹۶۷)؛ موسیقی فیلم‌های ''هرطور که بخواهید''<ref>''As You like It'' </ref>، ''هنری پنجم''<ref>''Henry V'' </ref> و ''هَملِت''<ref>''Hamlet'' </ref> (اثر [[شکسپیر، ویلیام (۱۵۶۴ـ ۱۶۱۶)|شکسپیر]]<ref>Shakespeare </ref>)، ''اولینِ انگشت‌شمارها''<ref>''The First of the Few'' </ref> (شامل پرلود و فوگ ''آتشبار''<ref>''Spitfire'' </ref>). آوازی ''ترانه‌ای برای میز (غذای) لرد مِیور''<ref>''A Song for the Lord Mayor’s Table''</ref> برای سوپرانو و ارکستر یا پیانو (۱۹۶۲). ارکستری اوورتورهای ''دماغۀ پورتسموت''<ref>''Portsmouth Point'' </ref> (از روی طراحی [[رولندسون، تامس (۱۷۵۷ـ۱۸۲۷)|رولندسون]]<ref>Rowlandson</ref>) و ''اسکاپینو''<ref>''Scapino'' </ref>، مارش‌های تاج‌گذاری ''تاج امپراتوری''<ref>''Crown Imperial'' </ref> و ''گوی و عصای پادشاهی''<ref>''Orb and Sceptre'' </ref> (۱۹۳۷ و ۱۹۵۳)، ''بداهه‌پردازی‌هایی برمبنای یک امپرومپتو از بِنجامین بریتن''<ref>''Improvisations on an Impromptu of Benjamin Britten''</ref> (۱۹۶۹).