پونتورمو، یاکوپو دا (۱۴۹۴م ـ۱۵۵۷): تفاوت میان نسخه‌ها

(نام اصلی: یاکوپو کارّوتچی<ref>Jacopo Carucci</ref>) نقاش ایتالیایی. از [[مانریسم|مانریست‌]]<ref>Mannerist </ref>های (شیوه‌گران) سرآمد بود. با نقاشی بدن‌های لاغر متشنج و رنگ‌های تند چشم‌آزار، سبکی کاملاً بدیع را پروراند. از پرآوازه‌ترین آثارش، ''خاکسپاری''<ref>''The Deposition'' </ref> (ح ۱۵۲۵م؛ سانتا فِلیچیتا<ref>Santa Felicità </ref>، [[فلورانس]]<ref>Florence </ref>) درخور ذکر است، که ترکیب‌بندی خارق‌العاده‌ای با پیکرهای به‌هم‌پیچیده در رنگ صورتی، زردِ لیمویی، و سبزِ روشن دارد. سبک اولیۀ او که منادی مانریسم (شیوه‌گری) فلورانسی بود از [[آندرآ دل سارتو|آندرِ‌آ دل سارتو]]<ref>Andrea del Sarto </ref> و [[بارتولومئو، فرا|فرا بارتولومئو]]<ref>Fra Bartolommeo </ref> مایه می‌گرفت؛ تابلوی ''یوسف در مصر''<ref>''Joseph in Egypt'' </ref> (۱۵۱۷م؛ [[نگارخانه ملی لندن|نگارخانۀ ملی لندن]]<ref>National Gallery, London </ref>) و نخستین نقاشی محرابی<ref>altarpiece</ref> مهم او برای سان میکله ویسدومینی<ref> San Michele Visdomini</ref> (۱۵۱۸م) از آن جمله‌اند. در دهۀ ۱۵۲۰م سبک کارش، با تأثیر از [[میکلانژ]] تغییر کرد؛ ازجمله در دیوارنگارۀ<ref> fresco </ref> ''وِرتومنوس و پومونا''<ref>''Vertumnus and Pomona''</ref> در ویلای مدیچی<ref> Medici </ref> در پودجو آکایانو<ref>Poggio a Caiano </ref>. دیوارنگاره‌های پونتورمو در چِرتوزا دی وال دِما<ref>Certosa di Val d’Ema </ref> (۱۵۲۳م) نیز از آشنایی‌اش با آثار [[دورر، آلبرشت (۱۴۷۱م ـ۱۵۲۸)|آلبرشت دورِر]]<ref>Albrecht Dürer </ref> و میکلانژ خبر می‌دهند. دیوارنگاره‌اش در جایگاه همسرایان<ref>choir </ref> کلیسای سان لورنتسو<ref>San Lorenzo </ref> با درگذشتِ او نیمه‌تمام ماند، و [[بروندزینو، آنیولو (۱۵۰۳ـ۱۵۷۲)|بروندزینو]]<ref>Bronzino</ref> آن را به‌انجام رساند. خاطرات اواخر عمر پونتورمو، از گوشه‌گیری و تنهایی‌اش حکایت دارد.

<br /><!--13208500-->

[[Category:نگارگری و مجسمه سازی جهان]] [[Category:پیش از قرن 20 - اشخاص]]