کونمینگ: تفاوت میان نسخه‌ها

از ویکیجو | دانشنامه آزاد پارسی
بدون خلاصۀ ویرایش
بدون خلاصۀ ویرایش
 
(۴ نسخهٔ میانیِ ایجادشده توسط همین کاربر نشان داده نشد)
خط ۱: خط ۱:
{{الگو:جعبه اطلاعات شهر6
| کشور =چین


| نام فارسی = کونْمینگ
|نام لاتین = Kunming
| نام‌ قدیمی = یون‌نان
| نام دیگر =
| استان = یون‌نان
| شهرستان =
| بخش =
| موقعیت = کنار دریاچۀ دیانچی، ۶۴۰کیلومتری جنوب غربی جونگ‌چینگ
| جمعیت = 8,460,088 نفر (۲۰۲۰)
| مساحت = 21,473 کیلومتر مربع
| نوع اقلیم =
| ارتفاع از سطح دریا = 1,892 متر
| تولیدات و صنایع مهم = صنایع علوم مهندسی، نساجی، آهن، فولاد، تولید مواد شیمیایی، ماشین‌آلات، سیگار، خودروهای سنگین، پلاستیک، و سیمان
| برخی بناهای مهم =
| شهر ها و آبادی های مهم =
}}
[[پرونده:35396600-1.jpg|بندانگشتی|ساختمان تئاتر بزرگ یون‌نان، کونمینگ]]
کونْمینگ (Kunming)
کونْمینگ (Kunming)
[[File:35396600.jpg|thumb|نمايي از شهر کونمينگ]]


(با نام سابقِ یون‌نان<ref>Yunnan
(با نام سابقِ یون‌نان<ref>Yunnan


</ref>) مرکز [[یون نان، استان|استان یون‌نان]] در [[چین]]، کنار دریاچۀ دیانچی<ref>Lake Dianchi </ref>، با ۱,۶۲۵,۰۰۰ نفر جمعیت (۱۹۹۴). در ارتفاع حدود ۲هزار متری از سطح دریا واقع شده است. مرکز مهم داد‌و‌ستد بین غرب، مرکز، و جنوب چین به‌شمار می‌رود. صنایع آن شامل علوم مهندسی، نساجی، [[آهن]]، [[فولاد]]، تولید مواد شیمیایی، ماشین‌آلات، [[سیگار]]، خودروهای سنگین، [[پلاستیک]]، و [[سیمان]] است. کون‌مینگ در جلگه‌ای حاصل‌خیز به فاصلۀ ۶۴۰کیلومتری جنوب غربی [[جونگ چینگ|جونگ‌چینگ]]<ref>Chongqing </ref> واقع شده است. این شهر در ۱۹۰۸ به‌روی تجارت خارجی باز شد و در ۱۹۱۳ کون‌مینگ نام گرفت. شهر مزبور که تا پیش از فتح آن به‌دست مغول‌ها (۱۲۷۴) جزو چین نبود، به‌سرعت به مرکز تجارت بین جنوب شرقی و سایر بخش‌های چین تبدیل شد. فرانسویان در ۱۹۱۰ با ساختن راه‌آهن، به عرض یک متر، آن را به [[هانوی]]<ref>Hanoi </ref>، در [[ویتنام]]، متصل کردند. در [[جنگ جهانی دوم]] بسیاری از کارخانه‌ها از استان‌های شرقی به این‌جا منتقل شدند و شهر مزبور پایانۀ چینی [[برمه، جاده|جادۀ برمه]]<ref>Burma Road</ref> شد.
</ref>) مرکز [[یون نان، استان|استان یون‌نان]] در [[چین]]، کنار دریاچۀ دیانچی<ref>Lake Dianchi </ref>، با 8,460,088 نفر جمعیت (۲۰۲۰) و 21,473 کیلومتر مربع مساحت. در ارتفاع 1,892 متری از سطح دریا واقع شده است. مرکز مهم داد‌و‌ستد بین غرب، مرکز، و جنوب چین به‌شمار می‌رود. صنایع آن شامل علوم مهندسی، نساجی، [[آهن]]، [[فولاد]]، تولید مواد شیمیایی، ماشین‌آلات، [[سیگار]]، خودروهای سنگین، [[پلاستیک]]، و [[سیمان]] است. کونمینگ در جلگه‌ای حاصل‌خیز به فاصلۀ ۶۴۰کیلومتری جنوب غربی [[جونگ چینگ|جونگ‌چینگ]]<ref>Chongqing </ref> واقع شده است. این شهر در ۱۹۰۸ به‌روی تجارت خارجی باز شد و در ۱۹۱۳ کونمینگ نام گرفت. شهر مزبور که تا پیش از فتح آن به‌دست مغول‌ها (۱۲۷۴) جزو چین نبود، به‌سرعت به مرکز تجارت بین جنوب شرقی و سایر بخش‌های چین تبدیل شد. فرانسویان در ۱۹۱۰ با ساختن راه‌آهن، به عرض یک متر، آن را به [[هانوی]]<ref>Hanoi </ref>، در [[ویتنام]]، متصل کردند. در [[جنگ جهانی دوم]] بسیاری از کارخانه‌ها از استان‌های شرقی به این‌جا منتقل شدند و شهر مزبور پایانۀ چینی [[برمه، جاده|جادۀ برمه]]<ref>Burma Road</ref> شد.


&nbsp;
&nbsp;

نسخهٔ کنونی تا ‏۲۰ فوریهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۷:۴۶

کونْمینگ (Kunming)

کونمینگ
کشور چین
نام فارسی کونْمینگ
نام لاتین Kunming
جمعیت 8,460,088 نفر (۲۰۲۰)
موقعیت کنار دریاچۀ دیانچی، ۶۴۰کیلومتری جنوب غربی جونگ‌چینگ
ارتفاع از سطح دریا 1,892 متر
تولیدات و صنایع مهم صنایع علوم مهندسی، نساجی، آهن، فولاد، تولید مواد شیمیایی، ماشین‌آلات، سیگار، خودروهای سنگین، پلاستیک، و سیمان
استان یا ایالت یون‌نان
مساحت 21,473 کیلومتر مربع
ساختمان تئاتر بزرگ یون‌نان، کونمینگ

(با نام سابقِ یون‌نان[۱]) مرکز استان یون‌نان در چین، کنار دریاچۀ دیانچی[۲]، با 8,460,088 نفر جمعیت (۲۰۲۰) و 21,473 کیلومتر مربع مساحت. در ارتفاع 1,892 متری از سطح دریا واقع شده است. مرکز مهم داد‌و‌ستد بین غرب، مرکز، و جنوب چین به‌شمار می‌رود. صنایع آن شامل علوم مهندسی، نساجی، آهن، فولاد، تولید مواد شیمیایی، ماشین‌آلات، سیگار، خودروهای سنگین، پلاستیک، و سیمان است. کونمینگ در جلگه‌ای حاصل‌خیز به فاصلۀ ۶۴۰کیلومتری جنوب غربی جونگ‌چینگ[۳] واقع شده است. این شهر در ۱۹۰۸ به‌روی تجارت خارجی باز شد و در ۱۹۱۳ کونمینگ نام گرفت. شهر مزبور که تا پیش از فتح آن به‌دست مغول‌ها (۱۲۷۴) جزو چین نبود، به‌سرعت به مرکز تجارت بین جنوب شرقی و سایر بخش‌های چین تبدیل شد. فرانسویان در ۱۹۱۰ با ساختن راه‌آهن، به عرض یک متر، آن را به هانوی[۴]، در ویتنام، متصل کردند. در جنگ جهانی دوم بسیاری از کارخانه‌ها از استان‌های شرقی به این‌جا منتقل شدند و شهر مزبور پایانۀ چینی جادۀ برمه[۵] شد.

 


  1. Yunnan
  2. Lake Dianchi
  3. Chongqing
  4. Hanoi
  5. Burma Road