کونمینگ: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| (یک نسخهٔ میانیِ ایجادشده توسط همین کاربر نشان داده نشد) | |||
| خط ۱۴: | خط ۱۴: | ||
| شهرستان = | | شهرستان = | ||
| بخش = | | بخش = | ||
| موقعیت = کنار دریاچۀ | | موقعیت = کنار دریاچۀ دیانچی، ۶۴۰کیلومتری جنوب غربی جونگچینگ | ||
| جمعیت = 8,460,088 نفر (۲۰۲۰) | | جمعیت = 8,460,088 نفر (۲۰۲۰) | ||
| خط ۲۳: | خط ۲۳: | ||
| نوع اقلیم = | | نوع اقلیم = | ||
| ارتفاع از سطح دریا = 1,892 متر | | ارتفاع از سطح دریا = 1,892 متر | ||
| تولیدات و صنایع مهم = | | تولیدات و صنایع مهم = صنایع علوم مهندسی، نساجی، آهن، فولاد، تولید مواد شیمیایی، ماشینآلات، سیگار، خودروهای سنگین، پلاستیک، و سیمان | ||
| برخی بناهای مهم = | | برخی بناهای مهم = | ||
| شهر ها و آبادی های مهم = | | شهر ها و آبادی های مهم = | ||
}} | }} | ||
[[پرونده:35396600-1.jpg|بندانگشتی|ساختمان تئاتر بزرگ یوننان، کونمینگ]] | |||
کونْمینگ (Kunming) | کونْمینگ (Kunming) | ||
(با نام سابقِ یوننان<ref>Yunnan | (با نام سابقِ یوننان<ref>Yunnan | ||
نسخهٔ کنونی تا ۲۰ فوریهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۷:۴۶
| کونمینگ | |
|---|---|
| کشور | چین |
| نام فارسی | کونْمینگ |
| نام لاتین | Kunming |
| جمعیت | 8,460,088 نفر (۲۰۲۰) |
| موقعیت | کنار دریاچۀ دیانچی، ۶۴۰کیلومتری جنوب غربی جونگچینگ |
| ارتفاع از سطح دریا | 1,892 متر |
| تولیدات و صنایع مهم | صنایع علوم مهندسی، نساجی، آهن، فولاد، تولید مواد شیمیایی، ماشینآلات، سیگار، خودروهای سنگین، پلاستیک، و سیمان |
| استان یا ایالت | یوننان |
| مساحت | 21,473 کیلومتر مربع |
کونْمینگ (Kunming)
(با نام سابقِ یوننان[۱]) مرکز استان یوننان در چین، کنار دریاچۀ دیانچی[۲]، با 8,460,088 نفر جمعیت (۲۰۲۰) و 21,473 کیلومتر مربع مساحت. در ارتفاع 1,892 متری از سطح دریا واقع شده است. مرکز مهم دادوستد بین غرب، مرکز، و جنوب چین بهشمار میرود. صنایع آن شامل علوم مهندسی، نساجی، آهن، فولاد، تولید مواد شیمیایی، ماشینآلات، سیگار، خودروهای سنگین، پلاستیک، و سیمان است. کونمینگ در جلگهای حاصلخیز به فاصلۀ ۶۴۰کیلومتری جنوب غربی جونگچینگ[۳] واقع شده است. این شهر در ۱۹۰۸ بهروی تجارت خارجی باز شد و در ۱۹۱۳ کونمینگ نام گرفت. شهر مزبور که تا پیش از فتح آن بهدست مغولها (۱۲۷۴) جزو چین نبود، بهسرعت به مرکز تجارت بین جنوب شرقی و سایر بخشهای چین تبدیل شد. فرانسویان در ۱۹۱۰ با ساختن راهآهن، به عرض یک متر، آن را به هانوی[۴]، در ویتنام، متصل کردند. در جنگ جهانی دوم بسیاری از کارخانهها از استانهای شرقی به اینجا منتقل شدند و شهر مزبور پایانۀ چینی جادۀ برمه[۵] شد.