دینشاه ایرانی: تفاوت میان نسخه‌ها

}}حقوق‌دان، ایران‌شناس، نویسنده و مترجم ایرانی‌تبار هندی. از پارسیان هند بود و نسبش به ایزدیار کرمانی می‌رسد. در ۱۹۰۴ تحصیل رشتۀ حقوق را در دانشگاه بمبئی به‌پایان رساند و در این رشته از وکیلان درجۀ یک، به‌ویژه در شناخت قانون مالیات، بود. در ۱۹۱۸ با همکاری تنی چند، انجمن زردشتیان ایرانی مقیم بمبئی را بنیاد گذارد و ریاست آن را تا پایان زندگی‌اش بر‌عهده داشت. در ۱۹۳۲/۱۳۱۱ش به دعوت دولت ایران به‌همراه رابیندرانات تاگور به این کشور سفر کرد و با ملک‌الشعرای بهار، رشید یاسمی و دیگران آشنا شد و در همان سال با سِمت ریاست هیئت پارسیان هند به حضور رضاشاه رسید. از اعضای انجمن راهنمایی مزدیسنا، انجمن گات‌ها و باشگاه بین‌المللی روتاری و فراموشخانه بود. همۀ کوشش خود را در تحقیق و انتشار فرهنگ و ادبیات ایران صرف کرد. از آثارش: فلسفۀ'' زردشت'' (۱۹۳۴)؛'' اخلاق ایرانیان باستان'' (جلد ۱ بمبئی ۱۳۰۹ش؛ جلد ۲، تهران، ۱۳۱۲ش)؛ ترجمۀ ''تعلیمات زردشت'' از رشید شهمردان (بمبئی، ۱۳۱۱ش)؛ ترجمۀ ''دیوان'' حافظ به انگلیسی (۲ جلد)؛ ترجمۀ'' کلیله‌ودمنۀ'' بهرامشاهی به انگلیسی؛ ترجمۀ ''پوراندخت‌نامۀ'' پورداود به انگلیسی (بمبئی، ۱۳۰۷ش)؛ تذکرۀ ''سخنوران دوران پهلوی'' (کلکته، ۱۳۱۳ش) تذکرۀ شاعران دورۀ رضاشاه با منتخبی از اشعار آنان به انگلیسی؛ ''پرتوی از فلسفۀ ایران‌ باستان'' (بمبئی، ۱۳۱۵ش)؛ ''پیک مزدیسنان'' (بمبئی، ۱۳۰۶ش).