شکسته خوانی: تفاوت میان نسخه‌ها

(یا: اِسکت سینگینگ) شکلی از آوازخوانیِ جاز<ref>jazz</ref> با هجاهای‌ بی‌معنا که‌ در آن‌ از صدای‌ انسان‌ به‌مثابۀ ساز استفاده‌ می‌شود. این‌ سبک‌ خوانندگی‌ را به‌ ترومپت‌نوازِ مشهور لوئیس‌ آرمسترانگ<ref>Louis Armstrong</ref> در دهۀ‌ ۱۹۲۰ نسبت می‌دهند. بسیاری‌ از خوانندگان‌ پس‌ از او گاه‌به‌گاه‌ برای‌ ادامۀ‌ آواز در لحظاتِ فراموشیِ کلمات‌ از این‌ شیوه‌ استفاده‌ می‌کنند و پیوستگیِ آوازِ خود را به‌ این‌ ترتیب‌ حفظ‌ می‌کنند. گروه‌ آواز انگلیسی ‌ـ امریکاییِ لامبرت<ref>Lambert</ref>، هندریکس‌ و راس‌<ref>Hendricks and Ross</ref> (۱۹۵۷ـ۱۹۶۴) متخصصِ شکسته‌خوانی‌ بودند. آوازهای‌ گروهِ پاپ<ref>pop</ref> اسکاتلندی‌ به‌ نامِ کوکتو تویینز<ref>Cocteau Twins</ref> (تشکیل‌ ۱۹۸۲) تقریباً یکسره از سیلاب‌های‌ بی‌معنایی‌ تشکیل‌ شده‌ است که‌ این‌ گروه‌ برای‌ صداهای‌ خود برگزیده‌اند.