آرامش خواهی: تفاوت میان نسخه‌ها

آرامِشْ‌خواهی (Quietism)<br/> نوعی عرفان که کامل‌ترین مراودۀ معنوی<ref>communion</ref> با [[خدا]] را فقط هنگامی حاصل‌شدنی می‌داند که روح در حالتی از آرامش باشد. روح، در این حالت، از [[استدلال]] یا از تفکر به خود یا به خدا باز می‌ایستد، هیچ‌یک از استعدادهایش را به‌کار نمی‌اندازد و یگانه کارکردش همانا پذیرش منفعلانۀ دوستی و رحمتی است که خدا همواره آمادۀ ارزانی‌داشتن آن است. این رویکرد عارفانه منحصر به مسیحیت نیست، بلکه بر هر عرفانی سایه می‌افکند و به‌ویژه در فلسفۀ هندو<ref>Hindu Philosophy</ref> و [[تصوف|تصوّف]]<ref>sufism</ref> مشاهده می‌شود. آرامش‌خواهی را [[مولینوس، میگل د (۱۶۴۰ـ۱۶۹۷)|میگل دِ مولینوس]]<ref>Miguel de Molinos</ref> در کتاب خود به نام ''راهنمای معنوی''<ref>Spiritual Guide</ref> (۱۶۷۵) مطرح کرد، اما نافذترین نمایندۀ آن [[گوییون، مادام (۱۶۴۸ـ۱۷۱۷)|مادام گوئیون]]<ref>Madame Guyon</ref> بود.