مرادی، فرمان: تفاوت میان نسخه‌ها

سازنده‌ی سازهای ایرانی. کار ساخت تار و سه­تار را طی دو دهه شاگردی و همکاری، نزد استاد محمد نوایی (معروف به عشقی) یاد گرفت. او فعالیت هنری خود را در سال 1349 و در مرکز حفظ و اشاعه‌ی موسیقی سنتی آغاز کرد. بعدها سرپرست و مدرس کارگاه سازسازی این مرکز شد. مرادی در ساخت تنبور نیز از راهنمایی­‌های علمی استاد الهی، نوازنده‌ی تنبور، بهره گرفته است. او چندین نوع سه‌­تار، تنبور، کمانچه و تار طبق الگوی اساتید گذشته‌ی این سازها یا به صورت ابتکاری می‌­سازد. مرادی به خاطر موقعیت شغلی خود در مرکز حفظ و اشاعه از راهنمایی­‌های اساتید برجسته‌­ای چون [[داریوش صفوت]]، [[احمد عبادی]]، [[سعید هرمزی]]، [[یوسف فروتن]]، [[علی اصغر بهاری (تهران ۱۲۸۶ـ ۱۳۷۶ش)|علی‌­اصغر بهاری]]،­ [[علی تجویدی]]، [[فرهنگ شریف|­فرهنگ شریف]]،­ [[جلیل شهناز]]، [[محمود کریمی (تهران ۱۳۰۶ـ همان جا ۱۳۶۳ش)|محمود کریمی]]، [[منصور نریمان]]، [[فریدون حافظی]]، [[محمود تاجبخش]]، [[بیگجه خانی، غلامحسین (تبریز 1297ـ1366ش)|غلامحسین بیگجه­‌خانی]] و [[محمد مقدسی]] برای ساختن سازهای ارزشمند و بی‌­نقص استفاده برده. او کتابی نیز با عنوان ''سوز و ساز عشقی'' (درباره‌ی هنر و زندگی محمد نوایی) تالیف کرده که توسط نشر تصنیف منتشر شده است (1387).