اسکاتلند: تفاوت میان نسخه‌ها

</ref>) شمالی‌ترین بخش بریتانیای کبیر، با ۷۸,۴۷۰ کیلومتر مربع مساحت و ۵,۱۲۸,۰۰۰ نفر جمعیت (۲۰۰۳). سابقاً کشوری مستقل بود. ادینبورگ<ref>Edinburgh </ref> مرکز آن است و سایر شهرهای مهم آن عبارت‌اند از گلاسگو، داندی<ref>Dundee </ref>، و ابردین<ref>Aberdeen</ref>. اسکاتلند به سه ناحیۀ طبیعی تقسیم می‌شود: هایلندز<ref> Highlands </ref>، شامل کوه‌های گرمپین<ref>Grampian Mountains </ref>؛ سنترال لولندز (زمین‌های پست مرکزی)<ref>Central Lowlands </ref>، شامل دره‌های کلاید<ref>Clyde</ref> و فورت<ref> Forth </ref>؛ و ارتفاعات جنوبی<ref>Southern Uplands </ref>، شامل تپه‌های لمرمیور<ref>Lammermuir Hills </ref>. جزایر اورکنی<ref>Orkeny Islands </ref>، جزایر شتلند<ref>Shetland Islands </ref>، و جزایر غربی<ref>Western Isles </ref> نیز در اسکاتلند واقع شده‌اند. بخش عمدۀ جمعیت در سنترال لولندز (زمین‌های پست مرکزی) زندگی می‌کنند. انگلیسی، اسکاتلندی، و گیلی<ref>Gaelic </ref> زبان‌های رایج اسکاتلند است. صنایع اسکاتلند عبارت‌اند از تولید موتور کشتی و هواپیما، مواد شیمیایی، پارچه، کاغذ، رایانه، نفت، گاز طبیعی و چاپ، فرآوری مواد غذایی، الکترونیک، استخراج زغال سنگ، و گردشگری. قدمت سکونت در اسکاتلند به هزارۀ سوم پیش از میلاد برمی‌گردد. در قرن ۲م رومی‌ها بخش مرکزی اسکاتلند را اشغال کردند. قبل از رومی‌ها، پیکت<ref>Pict </ref>ها و سلت<ref>Celt </ref>ها در این سرزمین سکونت داشتند. در قرن ۶م آنگل<ref>Angle </ref>ها بخش جنوب شرقی را تا خلیج فورت<ref>Firth of Forth </ref> تصرف و برتون‌ها جنوب غربی را اشغال کردند. اسکات<ref>Scott </ref>ها نیز، که از ایرلند آمده بودند، در آرگایل‌شر<ref>Argyllshire </ref> کنونی مستقر شدند. به این ترتیب چهار دولت پیکت‌ها، آنگل‌ها، برتون‌ها، و اسکات‌ها در اسکاتلند تشکیل شد و حدود ۱۵۰ سال دوام آورد. در قرون ۸ تا ۱۲م نورمان<ref>Norman </ref>ها به اسکاتلند هجوم بردند. در قرن ۱۱م بسیاری از انگلیسی‌ها و نورمان‌ها در این سرزمین ماندگار شدند، زبان انگلیسی در قسمت مرکزی رواج یافت، و نظام فئودالیته برقرار شد. ازدواج خواهرِ اِدگار<ref>Edgar </ref>، پادشاه اسکاتلند، با هنری اول<ref>Henry I </ref>، پادشاه انگلستان موجب صلح بین دو سرزمین شد. در زمان حکومت دیوید اول<ref>David I </ref> اسکاتلند به‌صورت یک ملت درآمد. تلاش ادوارد اول<ref>Edward I </ref> برای الحاق اسکاتلند به انگستان موجب بروز شورش‌هایی شد؛ از افراد مهم اسکاتلند در این دوره رابرت دو بروس<ref>Robert de Bruce</ref> است که در ۱۳۰۶م به عنوان رابرت اول<ref> Robert I </ref> تاج‌گذاری کرد و در ۱۳۱۴ ادوارد دوم<ref>Edward II </ref> را در نبرد بنکبرن<ref>Battle of Bannockburn</ref>&nbsp;شکست داد. انگلیسی‌ها در ۱۳۲۸م استقلال اسکاتلند را به‌رسمیت شناختند. اولیور کرامول<ref>Oliver Cromwell </ref> در ۱۶۵۰ اسکاتلند را تصرف و تحت حکومت انگلستان درآورد. قوۀ مقننۀ اسکاتلند در ۱۷۰۷ به‌موجب قانون اتحاد<ref>Act of Union</ref> منحل شد و اسکاتلند حق فرستادن نماینده به مجلس بریتانیای کبیر را به‌دست آورد و در واقع مجالس دو کشور یکی شد. هم‌اکنون اسکاتلند ۷۲ نماینده در پارلمان بریتانیا دارد. برطبق حکومت داخلی در ۱۹۹۴، نظام دوگانۀ حکومت محلی برچیده و از ۱۹۹۶ اسکاتلند به ۳۲ ناحیۀ اداری تقسیم شد.