وردی، جوزپه (۱۸۱۳ـ۱۹۰۱): تفاوت میان نسخه‌ها

</ref>. سبک اپرایی سرزمین خود را به قله‌های تازه‌ای از بیان پرشور رساند. در ۱۸۴۲ اپرای ''نَبوکَدنِصَّر''<ref>''Nabucco'' </ref> را ساخت، و پس از آن نوبت به ''اِرنانی''<ref>''Ernani''  

</ref> (۱۸۴۴) و ''ریگوِلتّو''<ref>''Rigoletto'' </ref> (۱۸۵۱) رسید. از‌جمله آثار اوست: ''تروبادور (نغمه‌سرا)''<ref>''Il trovatore/The Troubadour'' </ref> و''لاتراویاتا''<ref>''La Traviata'' </ref> (هردو ۱۸۵۳)، ''آئیدا'' (۱۸۷۱)، و شاهکارهای دوران پیری او،''اُتللو''<ref>''Otello''</ref> (۱۸۷۷) و ''فالستاف''<ref>''Falstaff'' </ref> (۱۸۹۳). ''رکویِم''<ref>''Requiem'' </ref> (۱۸۷۴) او به یادِ شاعر و رمان‌نویس معاصرش، آلِسّاندرو ماندزونی<ref>Alessandro Manzoni</ref>، ساخته شد. موسیقی وردی اساساً خصیصه‌ایی ایتالیایی دارد، و هیچ نشانی از نفوذ واگنر<ref>Wagner </ref> در آن دیده ‌نمی‌شود، هرچند که او در آثار اخیر خود (''اُتللو و فالستاف'') به پرورش و پیشبرد ساختاری نمایشی و بافتی پیوسته‌تر پرداخت که تحت سلطۀ ارکستر قرار داشت. وردی در اواسط قرن ۱۹ مظهر مبارزۀ ایتالیا برای استقلال از اتریش شد، و مدام با مقامات اتریشی که حس می‌کردند اپراهای او روح ملی‌گرایی ایتالیایی را تقویت می‌کند، درگیری پیدا می‌کرد. وردی جانشین هُنری دونیتْسِتّی<ref>''Donizetti'' </ref> و بلّینی<ref>Bellini </ref> است، اما ارزش بسیاری به احساسات پرشور و رنج‌آلود می‌دهد. سِیر تکامل موسیقایی او فراز و نشیب‌ها و گوناگونی‌هایی هم‌پایۀ بتهوون دارد؛ تغزل‌گرایی او همواره پایدار است، اما آخرین آثارش از معنویتی کم‌نظیر، نوعی پالایش و خود‌آگاهی مذهبی، نشان دارند که او را در میان بزرگ‌ترین آهنگ‌سازان موسیقی مذهبی، و نیز اپرا، قرار می‌دهد. از دیگر جمله آثار اوست: اپرا: ''کنت دی سان بونیفاچو''<ref>''Conte di San Bonifacio''</ref> (۱۸۳۹)، ''لمباردیایی‌ها در جنگ صلیبی اول''<ref>''I Lombardi alla prima crociata'' </ref> (۱۸۴۳)، ''ژاندارک''<ref>''Giovanna d’Arco'' </ref> (۱۸۴۵)، ''آتّیلا''<ref>''Attila''</ref> (۱۸۴۵ـ۱۸۴۶)، بیت‌المقدس (اورشلیم) (روایت فرانسوی بازنگری‌شدۀ ''لمباردیایی‌ها''، ۱۸۴۷)، ''نبرد لِنیانو''<ref>''La battaglia di Legnano''</ref> (۱۸۴۹)، ''وسپرهای سیسیلیایی''<ref>''Les Vêpres siciliennes''</ref> (۱۸۵۵)، ''آرولدو''<ref>''Aroldo''</ref> (بازنگری ''استیفِّلیو''، ۱۸۵۷)، (۱۸۵۹). کُرال: ''پاتِر نوستِر''<ref>''Pater noster''</ref>، ''آوه ماریا''<ref>''Ave Maria''</ref>، ''لائودا آلاّ وِرجینه ماریا''<ref>''Louda alla Vergine Maria''</ref>.