کوردجو: تفاوت میان نسخه‌ها

{{جعبه زندگینامه|عنوان=جعبه زندگینامه|نام=|نام دیگر=|نام اصلی=|نام مستعار=|لقب=|زادروز=|تاریخ مرگ=|دوره زندگی=|ملیت=|محل زندگی=|تحصیلات و محل تحصیل=|شغل و تخصص اصلی=|شغل و تخصص های دیگر=|سبک=|مکتب=|سمت=|جوایز و افتخارات=|آثار=|خویشاوندان سرشناس=|گروه مقاله=|دوره=|فعالیت های مهم=|رشته=|پست تخصصی=|باشگاه=}}کورِدْجو (ح ۱۴۹۴م ـ۱۵۳۴)(Correggio)

</ref>) نقاش ایتالیایی در دورۀ رنسانس متعالی<ref>High Renaissance </ref>. از شکوهِ کلاسیک<ref>classical</ref> هنرِ لئوناردو داوینچی<ref> Leonardo da Vinci </ref> و تیسین<ref>Titian</ref> پیروی می‌کرد؛ لیکن تأکید بر حرکت و بازنمایی شکل‌های سیّال‌تر، و تضاد نور و سایه در آثارش ظهور شیوۀ باروک<ref> baroque </ref>را بشارت می‌داد. اقامتگاه دایمی‌اش پارما<ref>Parma </ref> بود، و در کلیسای جامع آن، نقاشی‌های خیره‌کننده‌ای را با ژرفانمایی‌های شکوهمند نقاشی کرد. اثر نظرگیر ''معراج مریم عذرا''<ref>''Assumption of the Virgin'' </ref> (۱۵۲۶ـ۱۵۳۰) از آن جمله است. پرده‌های دینی‌اش، همچون صحنۀ شبانۀ ''پرستش چوپانان''<ref>''Adoration of the Shepherds''</ref> (ح ‌۱۵۲۷ـ۱۵۳۰، نگارخانۀ نقاشی درسدن<ref> Gemäldegalerie, Dresden</ref>)، و صحنه‌های اساطیری‌اش ازجمله ''ژوپیتر و ایو''<ref> ''Jupiter and Io''</ref> (ح ۱۵۳۲، مجموعۀ والاس، لندن<ref> Wallace Collection, London</ref>) در قرن ۱۸ ستایش بسیاری را برانگیخت. کوردجوی جوان در کارگاه بیانکی فرّاری<ref> Bianchi Ferrari </ref> در مودنا<ref>Modena </ref>، و در مانتوا<ref>Mantua </ref> نزد مانتنیا<ref>Mantegna</ref> هنر آموخت؛ با این حال بیشتر مجذوب استادی لئوناردو بود، و تأثیر او در سایه‌روشن‌کاری‌های تدریجی و دقیقش مشهود است. بیشتر اوقاتش را در پارما و شهر زادگاهش گذراند، لیکن نقل است که از رُم نیز دیدن کرد، و از دیوارنگاره‌های بزرگ میکلانژ و رافائل<ref> Raphael </ref> تأثیر گرفت، و با توان و جسارتی آشکار، به اجرای مجموعه دیوارنگاره‌های پارما پرداخت. دیوارنگاره‌های کامرا دی سان پائولو<ref>''Camera di San Paolo''</ref> (تالار مادر روحانی) در صومعۀ قدّیس لودوویکو<ref> St Lodovico</ref> (۱۵۱۸) نخستینِ آن‌ها بود؛ لیکن ''معراج مسیح''<ref> ''Assumption of Christ''</ref> برای سقف‌ گنبدی سان جووانّی<ref> San Giovanni</ref> (۱۵۲۰ـ۱۵۲۳) و ''معراج مریم عذرا'' برای کلیسای جامع پارما (۱۵۲۶ـ۱۵۳۰)، که کمال ستایش تیسین را برانگیخت، اوج قدرت کوردجو را بازمی‌تابند. گروه‌بندی‌های نمایشیِ ‌جسورانه‌اش که کثیری پیکره را دربرمی‌گیرند، بشارتی است بر شیوۀ باروک در تزیین کلیسا. در نقاشی رنگ‌وروغن، اسلوبی عالی را تکامل بخشید، که برخی از نمونه‌های گزیدۀ آن عبارت‌اند از ''میلاد مسیح''<ref> ''Nativity''</ref> (درسدن)، ''عروسی قدیسه کاترین''<ref> ''The Marriage of St Catherine''</ref> و ''ژوپیتر و آنتیوپه''<ref> ''Jupiter and Antiope''</ref> (لوور<ref> Louvre </ref>)، و''دانائه''<ref>''Danaë ''</ref> (رم). در درونمایه‌های غیردینی‌اش نوعی جاذبۀ جسمانی، و حجم‌نمایی ملایم مشهود است، که جنبۀ دیگری از نبوغ او، و الگویی برای هنرمندانِ ضد نهضت اصلاح دین<ref>Counter-Reformation</ref> بود.