آملی، میرزا هاشم (لاریجان ۱۲۸۲ـ قم ۱۳۷۱ش): تفاوت میان نسخه‌ها

مدرس و مرجع تقلید امامی. در [[سپهسالار، مدرسه|مدرسۀ سپهسالار]] (شهید مطهری) تهران نزد سید محمد و [[تنکابنی، میرزا طاهر (کلاردشت ۱۲۸۰ق ـ تهران ۱۳۲۰ش)|میرزا طاهر تنکابنی]]، [[شعرانی، ابوالحسن (تهران ۱۲۸۲ـ هامبورگ ۱۳۵۱ش)|ابوالحسن شعرانی]]، حسین آملی، محمدعلی لواسانی، عبدالله غروی، و محمدرضا فقیه درس خواند. در قم سطوح عالی فقه، اصول و فلسفه را نزد حائری یزدی، محمدعلی قمی، سید محمد حجت و محمدعلی شاه‌آبادی فراگرفت. سپس به [[نجف]] رفت و نزد [[اصفهانی، سید ابوالحسن (۱۲۴۶ ـ کاظمین ۱۳۲۴ش)|سید ابوالحسن اصفهانی]]، [[عراقی، آقا ضیاء|آقا ضیاء عراقی]] و نایینی تلمذ کرد و با درگذشت [[بروجردی، سید حسین (بروجرد ۱۲۵۴ـ قم ۱۳۴۰ش)|آیت‌الله بروجردی]] به قم بازگشت. از دورۀ اقامت در نجف درس خارج می‌گفت و شارح آرای آقا ضیاء عراقی بود. میرزا جواد آقا تبریزی، [[مکارم شیرازی، ناصر|ناصر مکارم شیرازی]]، اسماعیل صالحی مازندرانی، اسماعیل پورقمشه‌ای، مجلسی اصفهانی، [[آذری قمی، احمد (قم ۱۳۰۴ـ۱۳۷۷ش)|آذری قمی]]، [[محمدی گیلانی، محمد (رودسر ۱۳۰۷ش)|محمد محمدی گیلانی]]، سید جعفر کریمی، [[جوادی آملی، عبدالله|عبدالله جوادی آملی]]، و [[حسن زاده آملی، حسن|حسن حسن‌زادۀ آملی]] از شاگردان او بودند.